41, 2

 

Tomasz Adamowski, Dorota Frydecka, Andrzej Kiejna

Nauczanie oparte na rozwiązywaniu problemów (PBL) – możliwości zastosowania w psychiatrii (artykuł dyskusyjny)             163

Problem based learning (PBL) – possible adaptation in psychiatry (debate)             163

Streszczenie

Dydaktyka w zakresie przedmiotu psychiatrii dotyczy przede wszystkim kształcenia studentów medycyny i psychologii o specjalności klinicznej, ale również obejmuje szkolenia dla specjalizujących się w psychiatrii i innych dziedzinach medycyny. W związku z coraz większymi wymaganiami stawianymi zawodom medycznym, istotne jest zapewnienie wysokiej jakości kształcenia oraz wykorzystanie do tego celu najlepszych wzorców. Jedną z metod współczesnej dydaktyki jest nauczanie oparte na rozwiązywaniu problemów (ang. PBL, Problem Based Learning). Na powstanie tej metody miały wpływ prace Barrowsa i Dreyfusa oraz rozwój andragogiki. W literaturze opisywane są pozytywne doświadczenia związane z zastosowaniem metody PBL w dydaktyce psychiatrycznej, szczególnie w zakresie nauczania psychosomatyki. Nauczanie oparte na rozwiązywaniu problemów stopniowo wchodzi w skład nowoczesnych programów nauczania w Europie Zachodniej. Zatem podczas codziennej pracy dydaktycznej warto mieć na uwadze obowiązujące w niej zasady i świadomie stosować je, tym bardziej, że wyniki nauczania przy zastosowaniu tej metody na świecie są bardzo obiecujące.

Summary

Teaching psychiatry concerns mainly education of students studying medicine and clinical psychology, but it also concerns professional training the people specializing in psychiatry and in other fields of medicine. Since the requirements that medical professionals are obliged to meet are ever higher, it is essential to provide highest possible quality of teaching and to do so to use the best possible teaching models. One of the modern educational models is Problem Based Learning (PBL). Barrows’ and Dreyfus’ research as well as development of andragogy had major impact on the introduction of this model of teaching. There are favourable experiences of using PBL in teaching psychiatry reported, especially in the field of psychosomatics. Problem Based Learning gradually becomes a part of modern curricula in Western Europe. For this reason it is worth keeping in mind PBL’s principles and knowingly apply them into practice, all the more the reported educational effects of using this method are very promising.

 

 

Joanna Rymaszewska, Katarzyna Dziełak, Andrzej Kiejna

Niezdolność do pracy oraz świadczenia rentowe osób z zaburzeniami psychicznymi             171

Incapacity for work and disability pensions in persons with mental disorders             171

Streszczenie

W Europie stale rośnie liczba osób z zaburzeniami psychicznymi, które korzystają ze świadczeń rentowych. Dane dotyczące świadczeń z tytułu niezdolności do pracy pokazują, że o świadczenia starają się coraz częściej osoby młode, w wieku produkcyjnym. Wśród osób uznanych za niezdolne do pracy osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne stanowią najmłodszą populację, w porównaniu do innych schorzeń. Ponadto w obrębie zaburzeń psychicznych występują różnice dotyczące ilości przyznanych rent, w zależności od diagnozy szczegółowej. Cytowane poniżej dane głoszą, że najczęstszą grupą osób cierpiących na zaburzenia psychiczne i otrzymujących świadczenia rentowe jest populacja osób z zaburzeniami afektywnymi i lękowymi. Zauważono, że wzrost ilości przyznawanych świadczeń ma miejsce częściej wówczas, gdy u osób współwystępuje kilka zaburzeń psychicznych lub zaburzenia psychiczne wraz z chorobami somatycznymi Dane pochodzące z badań ukazują ponadto, że Polska stanowi jeden z krajów, w którym koszty ponoszone przez państwo, związane z przyznawaniem świadczeń rentowych, są znacząco wysokie. Przedmiotem artykułu jest omówienie problematyki niezdolności do pracy oraz przyznawania świadczeń rentowych osobom mającym zaburzenia psychiczne. Artykuł stanowi próbę wyjaśnienia przyczyn stałego wzrostu ilości przyznawanych świadczeń, przedstawia charakterystykę osób ubiegających się o renty z tytułu niesprawności, jak również omawia zagadnienie niesprawności oraz niezdolności do pracy osób z zaburzeniami psychicznymi.

Summary

The number of people suffering from mental disorders and receiving disability pensions is still increasing in Europe. Young persons in their working–age are receiving disability pensions more and more often. Among those who are incapable to work (due to both mental and somatic disorders), persons on benefits due to mental disorders are usually younger. The number of disability pensions depends on the sort of mental disorder. Persons suffering from affective and anxiety disorders are the most common group receiving benefits. An increase in the number of disability payments among people with several mental disorders or both, mental and somatic diseases is observed. Furthermore, research data shows Poland as the country with high costs relevant disability payments. Disability pensions assignment for persons suffering from mental disorders, as well as incapacity for work, is discussed in this article. The reason for a still increasing number of disability payments is explained, the characteristics of persons applying for disability pensions is introduced and the mental impaired persons’ incapacity for work is described.

 

Leszek Bidzan, Jacek Turczyński, Katarzyna Szabert

Rozpowszechnienie zaburzeń otępiennych w populacji wiejskiej             181

Prevalence of dementia in a rural population             181

Streszczenie

Celem badań było ocena częstości występowania zaburzeń otępiennych na terenach wiejskich regionu gdańskiego.

Do badań wylosowano 1000 osób z pośród ogólnej liczby 2527 osób w wieku powyżej 60 r.ż. zamieszkujących wybrane do badania gminy: Pruszcz Gdański, Trąbki Wielkie i Pszczółki. Badanie składało się z dwóch etapów. W pierwszym dokonano oceny skryningowej osób włączonych do badania testem Mini-Mental Status Examination (MMSE). W drugim etapie zweryfikowano obecność zaburzeń otępiennych stosując kryteria ICD – 10.

Z grupy 283 badanych, którzy uzyskali w ocenie skryningowej skalą MMSE wynik poniżej 25 punktów wylosowano 100 osob, u których przeprowadzono weryfikację obecności zaburzeń otępiennych. W oparciu o uzyskane wyniki oszacowano częstość występowania otępień w badanej populacji na 6,7%. Wskaźnik rozpowszechnienia otępień wynosi 3,0% dla mężczyzn i 8,8% dla kobiet. Rozpowszechnienie otępienia typu Alzheimera wynosi 1,1% dla mężczyzn i 4,0% dla kobiet, natomiast naczyniopochodnego odpowiednio 1,9% i 3,5%.

Uzyskane wyniki wskazują, że rozpowszechnienia zaburzeń otępiennych na terenach wiejskich różni się od wartości określonych dla innych regionów Polski. Natomiast jest zbliżone do wyników uzyskanych w niektórych innych krajach, szczególnie jeżeli badania dotyczyły terenów wiejskich. Badania potwierdzają większe ryzyko występowania zaburzeń otępiennych u kobiet.

Summary

Aim. This study was aimed at investigating the prevalence of dementia in an aging population in a rural area near Gdańsk.

Method. A total of 1000 subjects were selected randomly from the total population (n = 2527) of over 60 years of age from the dwelling communes of Pruszcz Gdański, Trąbki Wielkie and Pszczółki.

A two-phase study consisting of a phase I screening survey using the Mini-Mental Status Examination (MMSE) and a phase II diagnostic examination using the ICD-10 criteria was conducted. Next, 100 subjects were randomized from subjects with an MMSE score less than 25 (total number of 283) and included to the second phase.

Results. The prevalence of dementia was estimated at 6.7%. The prevalence of total dementia was 3.0% for men and 8.8% for women. The prevalence of Alzheimer’s disease was 1.1% for men and 4.0% for women and that of vascular dementia 1.9% and 3.5%, respectively.

Conclusion. These results showed that the prevalence of dementia in a rural population was different from that previously reported in other Polish regions, but was similar to its presence in some other countries, especially in the rural regions. The study confirms that female sex has a higher dementia risk factor.

 

Anna Dąbrowska

Poczucie koherencji u rodziców dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym             189

Sense of coherence in parents of children with cerebral palsy             189

Streszczenie

Celem badania jest analiza związku poczucia koherencji (SOC) i sposobów radzenia sobie ze stresem przez rodziców dzieci z MPD. Porównywano dwie grupy osób: 77 rodziców dzieci z MPD oraz 62 rodziców dzieci rozwijających się prawidłowo. Do pomiaru poziomu SOC zastosowano Kwestionariusz Orientacji Życiowej (SOC-29). Style radzenia sobie ze stresem analizowano przy pomocy Kwestionariusza Radzenia Sobie w Sytuacji Stresu (CISS), natomiast strategie – przy użyciu Kwestionariusza Radzenia Sobie ze Stresem (WCQ).

Wyniki wskazują, iż rodzice dzieci z MPD w porównaniu z rodzicami dzieci rozwijających się prawidłowo przejawiali niższy poziom globalnego poczucia koherencji oraz słabsze poczucie zaradności i sensowności. Rodzice dzieci z MPD charakteryzujący się słabszym SOC częściej stosowali strategie polegające na unikaniu, myśleniu życzeniowym i rezygnacji. Częściej używali stylu zorientowanego na emocje i angażowanie się w czynności zastępcze.

Według Antonovsky’ego poziom SOC ustala się w okresie dorosłości jest względnie stały. Niniejsze dane wskazują, że opieka nad dzieckiem z MPD może być źródłem chronicznych obciążeń prowadzących do osłabienia się SOC.

Summary

Aim. The aim of this study was to investigate the relationship between the sense of coherence (SOC) and ways of coping with stress in parents of children with cerebral palsy (CP).

Methods. Two groups of participants were compared: 77 parents of children with CP and 62 parents of normally developing children. SOC was assessed using the Sense of CoherenceScale (SOC-29). Styles of coping with stress were analyzed applying the Coping Inventory for Stressful Situations (CISS), whereas strategies - Ways of Coping Questionnaire (WCQ).

Results. Results showed that parents of children with CP comparing parents of typically developing children reported a lower level of SOC and poorer manageability and meaningfulness. Parents with poorer SOC used avoidance, wishful thinking and resignation more often. Moreover, they applied the emotion-oriented style and distraction as the kind of avoidanceoriented style.

Conclusion. According to Antonovsky’s concept, the SOC level is established in adulthood and it is relatively stable. These results showed that taking care of a child with CP is a potential source of chronic burden, which may cause a SOC level weakness.

 

Jarosław Rola

Współczesne podejście do problemu obecności depresji i zaburzeń zdrowia psychicznego u osób upośledzonych umysłowo             203

Contemporary approach to the problem of depression and disturbances of mental health in mentally disabled people             203

Streszczenie

W artykule omówiono zmiany w podejściu do problemów zdrowia psychicznego i depresji u osób upośledzonych umysłowo. Autor omawia zagadnienie podatności, odporności i typowości zaburzeń zdrowia psychicznego osób upośledzonych umysłowo, ich kryteria diagnostyczne oraz metody pomiaru. Większa część prezentowanych w artykule poglądów dotyczy zmian w podejściu do problemu obecności depresji i zaburzeń zdrowia psychicznego u osób upośledzonych umysłowo.

Summary

The approach towards the issues of depression and mental health problems of mentally disabled persons is discussed in the paper. The author discussed the various susceptibilities, resistances and typical mental health disturbances of mentally disabled persons as well as their diagnostic criteria and methods of measuring them. A longer part of the paper concerns the approach towards depressive disorders in the population with developmental disabilities.

 

Dominika Dudek, Marcin Siwek, Wojciech Datka, Andrzej Wróbel, Andrzej Zięba

Dynamika objawów depresyjnych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, poddanych zabiegom przezskórnej angioplastyki wieńcowej             217

The evolution of depressive symptoms in coronary artery disease patients after successful coronary angioplasty             217

Streszczenie

Celem pracy była ocena symptomatologii depresyjnej oraz jej dynamiki w przebiegu rocznej obserwacji u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CHNS), poddanych zabiegowi przezskórnej angioplastyki wieńcowej (PCI).

Do badania włączono 227 chorych z objawową chorobą CHNS, zakwalifikowanych do planowego zabiegu PCI. Roczną obserwacją objęto 156 osób, z optymalnym wynikiem PCI i bez nawrotu niedokrwienia mięśnia sercowego w ciągu 4 tygodni od zabiegu. Badanie stanu psychicznego odbywało się czterokrotnie: dzień przed PCI oraz po 1,6 i 12 miesiącach; z zastosowaniem: Inwentarza Depresji Becka, Skali Samooceny Rosenberga, Skali Beznadziejności, Kwestionariusza Myśli Automatycznych.

W badanej grupie pacjentów w przededniu zabiegu PCI objawy depresyjne o lekkim lub umiarkowanym nasileniu i dominacją niecharakterystycznych objawów somatycznych występowały u 48% chorych. U 44% pacjentów objawy te utrzymywały się nadal miesiąc po PCI. Ponad to, u 15% osób bez depresji w pierwszy badaniu, miesiąc po zabiegu pojawiły się objawy depresyjne. Po 6 i 12 miesiącach od PCI, stwierdzono przewlekanie się zarówno objawów depresji, jak i cech depresyjnego myślenia, a zwłaszcza poczucia beznadziejności. Osoby, u których zaburzenia depresyjne miały tendencję do utrwalania się już w pierwszym badaniu były głębiej depresyjne, z większym nasileniem zarówno objawów afektywno-poznawczych, jak i somatycznych.

Dane te wskazują że prowadzenie skutecznego zabiegu PCI nie gwarantuje poprawy stanu psychicznego oraz sugerują potrzebę bacznego monitorowania zaburzeń nastroju i depresyjnych cech myślenia u pacjentów kardiologicznych, zwłaszcza w przypadku, gdy są one bardziej nasilone.

Summary

Aim. The aim of the study was to investigate the spectrum and course of depressive symptoms in cardiac ischemic disease (CAD) patients before and after successful coronary angioplasty (PCI) in one year follow-up.

Method. 227 patients with CAD selected for PTCA were enrolled. 156 patients with full clinical and angiographic success and without restenosis within 4 weeks after the intervention were included in further analysis. Patients’ status was assessed four times (one day before and at 1, 6 and 12 months after the intervention), with Beck’s Depression Inventory (BDI), Rosenberg’s Self-Esteem Scale (RS), Beck’s Hopelessness Scale (HS), Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ).

Results. Mild and moderate depressive disorders with the prevalence of non-specific somatic symptoms were observed one day before PTCA in 75 (48%) patients. One month after the PCI, depressive symptoms persisted in 33 subjects. Moreover in the group of patients who were free of depressive symptoms a day before PTCA, twelve patients (15%) developed depressive symptomatology. Depressive symptoms and depressive disorders of thinking (especially hopelessness) recognized 4 weeks after PTCA had a tendency to persist at 6 and 12 months. The tendency was associated with more severe affective-cognitive and somatic symptoms of the depressive syndrome, more frequent negative automatic thoughts and stronger hopelessness detected at the beginning of the study.

Conclusions. The results of the study suggest that successful PCI is not a sufficient determinant for the improvement of depressive symptoms. Diagnosis of depression in CAD patients needs special attention, because of a tendency to persist.

 

Dominika Dudek, Wojciech Datka, Marcin Siwek, Andrzej Wróbel, Andrzej Zięba

Jakość życia a objawy depresyjne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca po zabiegach przezskórnej angioplastyki wieńcowej w ciągu rocznej obserwacji             229

The quality of life related to depressive symptoms in coronary rtery disease patients after successful coronary angioplasty:one-year follow up             229

Streszczenie

Celem pracy było sprawdzenie czy współwystępowanie zaburzeń depresyjnych i choroby niedokrwiennej serca (CHNS) ma istotny wpływ na stopień poprawy jakości życia po skutecznym zabiegu angioplastyki wieńcowej (PCI) w przebiegu rocznej obserwacji. Do badania włączono 227 chorych z objawową chorobą CHNS, zakwalifikowanych do planowego zabiegu PCI. Roczną obserwacją objęto 156 osób, z optymalnym wynikiem PCI i bez nawrotu niedokrwienia mięśnia sercowego w ciągu 4 tygodni od zabiegu. Badanie stanu psychicznego odbywało się czterokrotnie: dzień przed PCI oraz po 1,6 i 12 miesiącach; z zastosowaniem: polskiej wersji kwestionariusza SF-36, Inwentarza Depresji Becka (BDI), Skali Samooceny Rosenberga (RS), Skali Beznadziejności (HS), Kwestionariusza Myśli Automatycznych (ATQ). Stwierdzono istotne korelacje pomiędzy jakością życia (SF-36) a nasileniem objawów depresyjnych (BDI) oraz parametrami opisującymi depresyjne zmiany myślenia (HS, RS, ATQ). W całej badanej grupie (n=156) miesiąc po skutecznym zabiegu PCI uzyskano istotną poprawę jakości życia oraz jej poszczególnych komponentów. Taka tendencja utrzymywała się w kolejnych badaniach. Występowanie objawów depresyjnych oraz depresyjnego stylu myślenia w istotny sposób ograniczało poprawę jakości życia w przebiegu całej rocznej obserwacji.

Uzyskane wyniki potwierdzają iż współistnienie zaburzeń depresyjnych ma istotny wpływ na stopień poprawy jakości życia po skutecznym zabiegu PCI i wskazują na potrzebę włączenia u pacjentów z CHNS i współistniejącą symptomatyką depresyjną interwencji o charakterze psychologicznym lub – w uzasadnionych przypadkach – leczenia psychiatrycznego.

Summary

Aim. The aim of the study was to assess how the comorbidity of depressive symptoms and cardiac ischemic disease (CAD) influences the quality of life (QoL) in patients after the successful coronary angioplasty (PCI).

Method. 227 patients with CAD selected for PTCA were enrolled. 156 patients with full clinical and angiographic success and without restenosis within 4 weeks after the intervention were included in one year follow-up. Patients’ status was assessed four times (one day before and at 1, 6 and 12 months after the intervention), with the Polish version of SF-36, Beck’s Depression Inventory (BDI), Rosenberg’s Self-Esteem Scale (RS), Beck’s Hopelessness Scale (HS) and the Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ).

Results. In the whole study group (n=156) the quality of life at 1 month after PTCA was significantly improved. This tendency persisted in further examinations. There was a significant correlation between the quality of life (SF-36), severity of depressive symptoms (BDI) and parameters describing depressive changes in thinking (HS, RS, ATQ). On each occasion during the one-year follow-up’ the presence of depressive symptoms was associated with the poorer quality of life, both with respect to the total SF-36 points and individual components of QoL measured by 8 subscales of the SF-36.

Conclusions. Present findings indicate that depressive disorders in patients with CAD – even after successful intervention –significantly affect the quality of life. Optimized comprehensive approach to CAD patients with concomitant depressive disorders may require the inclusion of psychological interventions, and in severe cases even psychiatric treatment.

 

Monika Szewczuk-Bogusławska, Andrzej Kiejna, Magdalena Grzesiak, Jan Aleksander Beszłej, Iwona Chlebowska, Krystyna Orzechowska-Juzwenko, Piotr Milejski

Wpływ klomipraminy na aktywność CYP2D6 – doniesienie wstępne             243

The influence of clomipramine on CYP2D6 activity             243

Streszczenie

Cel. Genetycznie uwarunkowana aktywność CYP2D6 może by modyfikowana przez stosowane leki na drodze inhibicji. Hamujące właściwości TLPD potwierdzono głównie w badaniach in vitro. Celem pracy było badanie wpływu klomipraminy na aktywność CYP2D6 in vivo.

Badani. Do badania zakwalifikowano 11 pacjentów hospitalizowanych psychiatrycznie, u których rozpoznano zaburzenia depresyjne zgodnie z kryteriami ICD-10 i DSM-IV-dużej depresji, u których istniały wskazania do zastosowania klomipraminy.

Metoda. Aktywność CYP2D6 określono metodą fenotypowania z użyciem sparteiny. Po doustnym zażyciu sparteiny prowadzono 6-godzinną zbiórkę moczu. Na podstawie wartości wskaźnika metabolicznego (MR) sparteiny fenotyp oksydacji oznaczano dwukrotnie: po okresie wash-out (MR1) oraz po 14 dniach stosowania ustalonej dawki klomipraminy (MR2).

Wyniki. W analizie statystycznej całej grupy TLPD w teście znaków rangowanych Wilcoxona stwierdzono istotną statystycznie różnicę pomiędzy wartością MR2 i MR1 podczas stosowania klomipraminy. Podczas leczenia klomipraminą w 3 przypadkach (tj. u 27,3% pacjentów) stwierdzono zmianę fenotypu oksydacji na fenotyp PM.

Wnioski. Klomipramina jest inhibitorem CYP2D6, może także zmieniać fenotyp oksydacji z EM na PM.

Summary

Aim. Genetically determined activity of CYP2D6 may be modified by some drugs through inhibition processes. Inhibition properties of TCA’s were confirmed mainly in in vitro studies. The aim of the study was to assess the influence of clomipramine on CYP2D6 activity in vivo.

Method. 11 patients diagnosed with depression according to ICD-10 and DSM-IV (major depression) criteria were included in the study. In all the cases clomipramine therapy was

indicated. CYP2D6 activity was assessed by the phenotyping method. All patients were treated simultaneously. Each of the patients ingested one tablet containing 100 mg of sparteine sulfate. Urine excreted during the following 6 h was collected. Based on sparteine metabolic ratio (MR) the phenotype status was estimated twice: after the wash-out period, before clomipramine treatment, sparteine metabolic ratio (MR1), and after 2-weeks of clomipramine treatment (MR2).

Results. During clomipramine treatment MR2 values were statistically significantly higher than MR1. In 3 patients (27.3%) treated with clomipramine the changes of phenotype status were observed.

Conclusions. Clomipramine is a CYP2D6 inhibitor and may change the CYP2D6 phenotype status (EM into PM).

 

Barbara Pawłowska, Anna Tomankiewicz-Zawadzka, Alicja Ilnicka, Joanna Bogdanowicz, Jacek Wciórka, Tomasz Szafrański, Piotr Woźniak, Joanna Meder, Agnieszka Szaniawska-Bartnicka, Elżbieta Zdzienicka, Walentyna Szirkowiec, Jacek Zaremba

Badania nad występowaniem delecji 22q11.2 u osób z chorobą psychiczną             251

A study on the occurrence of the deletion 22q11.2 in patients affected with a psychiatric disease             251

Streszczenie

Celem pracy było określenie częstości występowania delecji 22q11.2 u osób z rozpoznaniem psychozy oraz próba wykazania w jak dużym stopniu prawdopodobieństwo wykrycia delecji 22q11.2 w takich przypadkach wiąże się z współistnieniem cech dysmorficznych lub wad rozwojowych.

Pacjenci i metody: Badanie cytogenetyczne wykonano u 255 pacjentów z rozpoznaną psychozą, których podzielono na dwie grupy. Do grupy I zakwalifikowano 61 osób z psychozą i co najmniej dwiema cechami fenotypowymi charakterystycznymi dla zespołu delecji 22q11.2 (22q11DS). W grupie II znalazło się 194 pacjentów z psychozą, bez cech klinicznych zespołu 22q11DS. W celu wykluczenia lub potwierdzenia delecji 22q11.2 stosowano technikę fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH).

Wyniki: Delecję 22q11.2 stwierdzono u 3 spośród 61 (4,9%) pacjentów grupy I Stwierdzona przez nas częstość delecji u pacjentów z chorobą psychiczną – 3/255 (1,2%) jest więc znamiennie wyższa niż w populacji generalnej. U pacjentów z chorobą psychiczną i cechami dysmorficznymi częstość delecji 22q11.2 była jeszcze wyższa – 3/61 (4,9%). U wszystkich pacjentów z delecją 22q11.2 obraz fenotypowy był charakterystyczny. Wśród badanych pacjentów z chorobą psychiczną stwierdzono również trzy przypadki aberracji chromosomów płci (zespół Klinefeltera, 47XYY i 47,XXX) oraz jeden przypadek zrównoważonej translokacji wzajemnej t(2;10)(q10;q10).

Wnioski: 1. Delecja 22q11.2 występuje znacznie częściej u osób z chorobą psychiczną niż w populacji ogólnej; częściej stwierdza się również aberracje chromosomów płci. 2. Obecność cech fenotypowych charakterystycznych dla zespołu 22q11DS u pacjentów z chorobą psychiczną zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia delecji 22q11.2 i jest wskazaniem do diagnostyki cytogenetycznej z zastosowaniem FISH.

Summary

Aim. The aim of the study was an estimation of the rate of deletion 22q11.2 among psychiatric patients and an attempt at the assessment of the degree in which this rate is influenced by the coexistence of dysmorphic features and congenital defects.

Methods. Cytogenetic examination was performed in 255 patients with psychosis. Patients were divided into two groups. Group I was composed of 61 patients with psychosis and at least two phenotypic features characteristic of 22q11.2 deletion syndrome (22q11DS), group II was composed of 194 patients with psychosis without phenotypic features of 22q11DS. Banding and fluorescence in situ hybridization (FISH) techniques were applied.

Results. 22q11.2 deletion was found in 3/61 patients of group I (4.9%) and in 3/255 among all psychiatric patients (1.2%). This incidence was significantly higher than in the general population (p < 0.001). The frequency of the deletion was even higher among psychiatric patients revealing phenotypic features of 22q11DS: 3/61 (4.9%) (p < 0.0001). In all the cases with the deletion, the phenotype features were characteristic of 22q11DS. Three other psychiatric patients had sex chromosomes’ aberrations: 47, XYY, 47, XXY and 47, XXX. Moreover one case of balanced translocation t(2;10) (q10; q10) was detected.

Conclusions. 1) 22q11.2 deletion was found to be 40 times more common among psychiatric patients than in the general population; sex chromosome aberrations are also significantly more common than in the general population. 2) The presence of dysmorphic features and some congenital defects in psychiatric patients increases the rate of deletion 22q11.2 significantly.

 

Piotr Milejski, Krystyna Orzechowska-Juzwenko, Przemysław Niewiński, Magdalena Hurkacz, Henryk Czarnik-Matusewicz, Jerzy Leszek, Jacek Rudzik, Bartosz Grotthus

Fenotyp oksydacji i fenotyp acetylacji w chorobie Alzheimera – doniesienie wstępne             261

Phenotypes of oxidation and acetylation in Alzheimer ’s disease – preliminary report  261

Streszczenie

Cel: Badania nad udziałem czynników genetycznych w powstawaniu niektórych chorób są prowadzone w coraz szerszym zakresie.

Celem pracy było stwierdzenie, czy między grupą chorych na chorobę Alzheimera a grupą kontrolną zdrowych ochotników istnieje różnica w zdolności utleniania sparteiny i acetylacji sulfadimidyny jako substancji modelowych.

Metoda: Badaniami objęto 225 osób. W grupie tej było 20 osób chorych na chorobę Alzheimera. Grupę kontrolną dla fenotypu oksydacji stanowiło 160 zdrowych ochotników, dla fenotypu acetylacji 45 osób zdrowych.

Wyniki: Wśród 20 chorych na chorobę Alzheimera stwierdzono 19 ekstensywnych metabolizerów (EM) (95%) i jednego słabego metabolizera (PM) (5%) sparteiny. W grupie kontrolnej 160 zdrowych ochotników wykazano 146 ekstensywnych metabolizerów (91,2%) i 14 słabych metabolizerów (5%) sparteiny. Różnica częstości występowania PM i EM wśród osób chorych na chorobę Alzheimera i wśród osób zdrowych nie była statystycznie istotna. Oznaczenie fenotypu acetylacji w grupie 20 chorych na chorobę Alzheimera umożliwiło wyróżnienie 50% szybkich acetylatorów (10 osób) i 50% wolnych acetylatorów (10 osób).

Wśród 45 zdrowych ochotników stwierdzono 51% szybkich acetylatorów (23 osoby) i 49% wolnych acetylatorów (22 osoby). Odsetek szybkich i wolnych acetylatorów w grupie chorych na chorobę Alzheimera nie różnił się w sposób statystycznie istotny od odsetka szybkich i wolnych acetylatorów w grupie osób zdrowych.

Wnioski: Wyniki naszych badań sugerują, że zarówno fenotyp utleniania jak i acetylacji nie jest związany z ryzykiem zapadalności na chorobę Alzheimera.

Summary

Aim. The relationship between genetically determined polymorphic oxidation and acetylation and susceptibility to some disease has aroused much interest. The aim of our study

was to evaluate whether patients with Alzheimer’s disease differ from healthy persons in their ability to oxidize sparteine and acetylate sulphadimidine as model substance.

Method. Oxidation and acetylation phenotype were estimated in 20 patients with Alzheimer’s disease. The control group consisted of 160 healthy volunteers for comparison of oxidation phenotype and 45 healthy subjects for comparison of acetylation phenotype.

Results. The phenotyping of oxidation revealed two distinct populations among 20 patients with Alzheimer’s disease: 19 persons (95%) were extensive metabolizers (EMs) of sparteine and 1 person (5%) was a poor metabolizer (PMs). In 160 healthy persons, 146 persons (91.2%) were extensive metabolizers of sparteine and 14 persons (8.8%) were poor metabolizers. The difference between the frequency distribution of PMs and EMs in healthy persons and in patients with Alzheimer’s disease was not statistically significant. The phenotyping of acetylation showed that among 20 patients with Alzheimer’s disease 10 persons (50%) were rapid acetylators and 10 persons (50%) were slow acetylators. In 45 healthy subjects the phenotype of rapid acetylation was observed in 23 persons (51%) and slow acetylation in 22 persons (49%). Our study showed a lack of statistically significant differences between the percentage of rapid acetylators (51%) and of slow acetylators (49%) in the control group of healthy volunteers and in the group of Alzheimer’s disease.

Conclusion. The results of our study may suggest that phenotypes of oxidation and acetylation are not associated with risk of the development of Alzheimer’s disease.

 

Michał Wroński, Barbara Rut, Jolanta Kucharska-Mazur, Jerzy Samochowiec

Wpływ palenia tytoniu na natężenie głodu alkoholowego w trakcie terapii odwykowej             271

The influence of tobacco smoking on alcohol craving during alcoholism rehabilitation treatment programme             271

Streszczenie

Z danych literaturowych wynika, że 80% osób uzależnionych od alkoholu pali papierosy.

Celem badania była ocena wpływu palenia papierosów na nasilenie głodu alkoholowego, a w konsekwencji – na skuteczność leczenia i utrzymania trzeźwości u osób uzależnionych od alkoholu. Metoda: 82 dorosłe osoby (57 mężczyzn i 25 kobiet), spełniające kryteria zespołu zależności alkoholowej wg ICD-10, uczestniczące w terapii odwykowej, podzielone na palących i niepalących (z uwzględnieniem płci) przebadano ankietowo dwukrotnie – pomiędzy 7. a 14. oraz pomiędzy 50. a 90. dniem terapii. Kwestionariusz ankiety zawierał: podstawowe dane demograficzne, Test Uzależnienia od Nikotyny i Kwestionariusz Tolerancji Nikotyny wg Fagerstroma oraz Skalę Natręctw Alkoholowych wg Antona.

Wyniki: Badanie ukończyło 76 pacjentów. U 80% palących ilość wypalanych papierosów w trakcie leczenia odwykowego pozostała niezmieniona. Redukcja nasilenia głodu alkoholowego nie różniła się istotnie statystycznie pomiędzy grupą pacjentów palących papierosy i niepalących.

Summary

Aim. Scientific data indicates that 80% alcohol dependent patients smoke cigarettes. The aim of the present study was to assess the effect of cigarette smoking on the severity of alcohol craving and therefore – on the efficacy of treatment and continuing sobriety in alcohol dependent individuals.

Method. We examined 82 adults (57 men and 25 women), meeting the ICD-10 alcohol dependence criteria, undergoing alcohol dependence therapy, who were divided into two groups – smoking and non-smoking (male and female). Twice during the study – between the 7th and 14th day and 50th and 90th day of therapy – subjects were examined with the use of a structured questionnaire, including basic demographic data, the Nicotine Dependence Test and the Nicotine Dependence Questionnaire by Fagerstrom and the Obsessive-Compulsive Drinking Scale by Anton.

Results. The study was accomplished by 76 patients. In 80% of the alcohol dependent smokers the number of cigarettes per day remains unchanged. There were no significant differences in alcohol craving between smokers and non-smokers.

 

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 1,010)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

Psychiatria Polska
is an open access journal


We recommend:
Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP