41, 5

 

Janusz Heitzman, Magdalena Solak

Zespół odstawienia po lekach antydepresyjnych – problem dla lekarza i pacjenta             601-613

Antidepressant discontinuation syndrome – a problem for the clinician and the patient 601-613

Streszczenie

Leki antydepresyjne są szeroko stosowane w leczeniu wielu zaburzeń psychicznych. Decyzja o odstawieniu leków po udanej terapii lekami antydepresyjnymi, tak jak i nagłe lub planowe przerwanie terapii, może u podatnych pacjentów, skutkować wystąpieniem uciążliwych objawów, ogólnie zwanych „odstawiennymi”. Wiadomo, że objawy odstawienne są związane z większością klas leków antydepresyjnych, jeżeli lek odstawiany jest bez właściwego zmniejszania dawek i/lub częstości przyjmowania dawek. Przed rozpoczęciem leczenia lub na wczesnym jego etapie, klinicyści powinni informować pacjentów o możliwości wystąpienia i naturze objawów odstawiennych, znaczeniu stałego przyjmowania leków. Objawy odstawienne mogą być mylone z chorobami somatycznymi, nawrotem zaburzeń psychicznych lub właściwościami uzależniającymi leków antydepresyjnych. Psychoedukacja pacjentów i ich rodzin jest wciąż uważana za kluczowy czynnik w postępowaniu z zespołem odstawienia po lekach antydepresyjnych.

Summary

Antidepressant drugs are widely used in the treatment of many psychiatric disorders. The decision to discontinue medication after a successful course of treatment, as well as accidental or planned interruptions to treatment, may, in susceptible patients, result in troublesome symptoms which are generally termed „discontinuation”. Discontinuation symptoms are now known to be associated with most classes of antidepressants if medication is discontinued without appropriate down-tapering of dose and/or dose frequency. Symptoms of discontinuation may be mistaken for physical illness, relapse into psychiatric disorder or “addictive” potential of antidepressants. Patients’ and their families’ psychoeducation is still considered a key factor in the management of antidepressant discontinuation syndrome. Prior to initiating treatment or early in its course, clinicians should educate patients about possibility and nature of discontinuation symptoms, the importance of taking medication consistenly.

 

  

Piotr Gałecki, Józef Kędziora, Antoni Florkowski, Elżbieta Gałecka

Peroksydacja lipidów i aktywność cynkowo-miedziowej dysmutazy ponadtlenkowej u osób leczonych fluoksetyną z powodu pierwszego epizodu depresji             615-624

Lipid peroxidation and Copper-Zinc Superoxide Dismutase activity in patients treated with fluoxetine during the first episode of depression             615-624

Streszczenie

W ostatnich latach nie ustają prace mające na celu określenie zjawisk molekularnych i neurochemicznych leżących u podstaw zaburzeń depresyjnych. Apoptoza jest przyczyna ubytku komórek nerwowych w układzie limbicznym u chorych na depresję. Jednym z molekularnych i dobrze znanych mechanizmów zapobiegających apoptozie jest układ antyoksydacyjny wypełniający zarówno kompartmenty komórkowe jak i pozakomórkowe. Wielokrotnie wykazano, że kompleks enzymów antyoksydacyjnych chroni komórki nerwowe przed apoptozą wywołaną stresem oksydacyjnym a także zapobiega przedwczesnemu starzeniu się organizmu.

Cel: Podjęto próbę odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy aktywność cynkowo-miedziowej dysmutazy ponadtlenkowej (CuZnSOD) i poziom peroksydacji lipidów (TBARS) u osób chorych na depresję jest inny niż w grupie osób zdrowych? oraz 2. Czy aktywność CuZnSOD zmienia się pod wpływem leczenia fluoksetyną? a także 3. Czy stwierdza się różnicę stężeń TBARS w płytkach krwi wyizolowanych od osób chorych na depresję przed i po leczeniu fluoksetyną?

Metoda: W badaniu uczestniczyły 32 osoby leczone z powodu ciężkiego epizodu depresyjnego. Grupę kontrolną stanowiło 20 zdrowych osób. Aktywność CuZnSOD w krwinkach płytkowych oznaczano metodą Misra i Fridovich. Stężenie TBARS w trombocytach mierzono metodą Placera i wsp. Wyniki i wnioski. 1. Aktywność cynkowo – miedziowej dysmutazy ponadtlenkowej w płytkach krwi u chorych na depresje jest numerycznie niższa niż w grupie osób zdrowych, jednak nie osiąga istotności statystycznej. 2. U osób chorych na depresje leczonych fluoksetyną wzrasta aktywność cynkowo – miedziowej dysmutazy ponadtlenkowej. 3. Stężenie TBARS jest wyższe u chorych na depresje niż w grupie osób zdrowych. 4. Nasilenie procesu peroksydacji lipidów istotnie statystycznie zmniejsza się po leczeniu fluoksetyną.

Summary

In recent years researchers have made a lot of studies to determine the molecular and neurochemical mechanisms which are the basis of depressive disorders. Apoptosis is a cause of the limbic system neuronal cells defect in patients suffering from depression. The antioxidant system is the best known molecular mechanism which protects the cells from apoptosis. This system exists inside and outside of the cells compartments. There is much evidence that antioxidant enzymes keep neuronal cells safe from apoptosis, which is a result of oxidative stress. It also limits the premature ageing of cells.

Aim. We tried to give an answer to three questions. 1. Is the activity of cooper-zinc superoxide dismutase (CuZnSOD) and lipid peroxydation level (TBARS) different in patients and the healthy control group? 2. Does the activity of CuZnSOD change due to fluoxetine treatment? 3. What is the difference of TBARS concentration in platelets isolated from patients before and after treatment?

Method. The study comprised of 32 patients diagnosed with depression. The activity of CuZnSOD in platelets was measured by Misra and Fridovich’s method. The thrombocyte concentration of TBARS was measured by Placer and coop. method.

Results and conclusions. 1. The activity of CuZnSOD in platelets of depressive patients is lower than in the healthy control group, but the differences are not significant. 2. The activity of CuZnSOD rises after fluoxetine treatment. 3. The concentration of TBARS is higher in patients than in the healthy control group. 4. The intensity of lipid peroxydation is statistically lower after fluoxetine treatment.

  

 

Joanna Rymaszewska, David Ramsey, Sylwia Chładzińska-Kiejna, Andrzej Kiejna

Czy krótkotrwała ekspozycja na skrajnie niskie temperatury może być pomocna w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych?             625-636

Can short-term exposure to extremely low temperatures be used as an adjuvant therapy in the treatment of affective and anxiety disorders?             625-636

Streszczenie

Celem badania była ocena wpływu krioterapii ogólnoustrojowej na nasilenie objawów oraz subiektywnie odbieraną satysfakcję z życia osób leczonych ambulatoryjnie z powodu zaburzeń afektywnych i lękowych.

Metoda: Grupa eksperymentalna była poddana krótkotrwałej (120-180 sek) ekspozycji na temp. -110°C do –160°C w cyklu 15 zabiegów wykonywanych codziennie. Analizie poddano dane grupy eksperymentalnej (n = 26) i kontrolnej (n = 34) uzyskane przed i po jej zakończeniu. Nie ingerowano w prowadzone leczenie psychofarmakologiczne. Zastosowano skalę depresji i skalę lęku Hamiltona oraz skalę satysfakcji życiowej.

Wyniki: Stwierdzono, iż średni spadek był istotnie większy i średni końcowy stan lepszy w grupie eksperymentalnej względem 11 spośród 14-tu składowych skali lęku (poza objawami z układu pokarmowego, moczowo-płciowego oraz zachowaniem podczas badania). W skali depresji średni spadek był istotnie większy i średni końcowy stan lepszy w grupie eksperymentalnej względem 12 z 16 składowych skali depresji poza układem pokarmowym, płciowym, hipochondrią, wagą ciała i krytycyzmem. Istotną poprawę w satysfakcji życiowej stwierdzono w grupie eksperymentalnej względem 6 z 11-tu składowych (samopoczucie fizyczne i kondycja psychiczna, aktywności domowej i zawodowa oraz realizacji swoich zainteresowań i ogólnej satysfakcji życiowej).

Wnioski: U osób z zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi poddanych cyklowi 15 zabiegów krioterapii ogólnoustrojowej obserwowano poprawę ich stanu psychicznego. Uzyskano znamiennie większe, w porównaniu do grupy kontrolnej, ustępowanie części objawów psychopatologicznych oraz poprawę satysfakcji życiowej.

Summary

Aim. The aim of the research was to assess the effect of whole-body cryotherapy (WBCT) on the symptoms observed in a group of patients suffering from affective and anxiety disorders and their own subjective assessment of life satisfaction.

Method. The study group was given short-term exposure (120-180 sec.) to temperatures between -110°C and –160°C on each working day for a period of 3 weeks (a total of 15 treatments). Both the study group (n=26) and control group (n=34) were observed at the beginning and the end of this 3 week interval. Standard psychopharmacological treatment was carried out in both groups, independently of whether cryotherapy was used or not. Hamilton’s scales of depression and anxiety were used, together with the life satisfaction scale.

Results. A statistically significant larger improvement, together with a better mean state after 3 weeks, was observed with respect to 11 of the 14 components of the anxiety scale in the study group compared to the control group (except symptoms associated with the gastrointestinal and genitourinary symptoms and behaviour at interview). A larger improvement, together with a better mean state after 3 weeks, was observed with respect to 12 of the 16 components of the depression scale (except digestive, sexual life hypochondria, body weight and criticism) and 6 of the 11 components of the life satisfaction scale (physical well-being, physical condition, domestic activity, professional activity, personal interests and general satisfaction from life) in the study group.

Conclusions. Cyclic short-term whole-body exposition to extremely low temperatures significantly reduced the severity of depressive and anxiety symptoms and increased the life satisfaction.

  

 

Paweł Wójciak, Małgorzata Sobieska, Artur Kostrzewa, Janusz Rybakowski

Ocena aktywności wybranych elementów układu odpornościowego w depresji             637-649

Evaluation of the activity of selected elements of the immune system in depression             637-649

Streszczenie

Cel. Ocena aktywności wybranych elementów układu odpornościowego w depresji.

Metoda. Dokonano oceny populacji limfocytów (CD3+, CD4+, CD8+, CD16+, CD19+, CD4/CD8) u 32 pacjentów z depresją (21 kobiet i 11 mężczyzn w przedziale wiekowym od 21 do 66 lat). Do oznaczeń wykorzystano metodę cytometrii przepływowej. Poziom cytokin (sIL-2R, IL-4, IL-6) oceniono u 39 pacjentów z depresją (23 kobiety i 16 mężczyzn w przedziale wiekowym od 21 do 66 lat) używając metody ELISA. Grupę kontrolną stanowiły 32 zdrowe osoby ( 16 kobiet i 16 mężczyzn w przedziale wiekowym od 23 do 61 lat).

Wyniki. Stwierdzono statystycznie istotną różnicę w zakresie populacji limfocytów między chorymi na depresję i grupą kontrolną (w zaostrzeniu wzrost CD16+, CD4/CD8, spadek CD3+, CD8+, w remisji spadek CD3+, CD8+, CD19+, wzrost CD4/CD8). Nie stwierdzono istotnej różnicy między kobietami i mężczyznami w zakresie wymienionych parametrów w okresie zaostrzenia i remisji depresji.

Stwierdzono statystycznie istotne różnice w zakresie poziomu cytokin między chorymi na depresję w okresie zaostrzenia i grupą kontrolną (wyższy poziom sIL-2R, niższy poziom IL-4), zależności tej nie odnotowano dla chorych w remisji. Nie stwierdzono istotnej różnicy między kobietami i mężczyznami chorymi na depresję w zakresie powyższych parametrów w okresie zaostrzenia i remisji choroby.

Nie stwierdzono zależności między wiekiem a parametrami układu odpornościowego.

Wnioski. Uzyskane wyniki potwierdzają obecność zmian aktywności układu odpornościowego w depresji. Zaobserwowano jednoczasowe występowanie zarówno cech aktywacji jak i supresji odporności, co wydaje się świadczyć o zaburzeniu równowagi immunologicznej u chorych na depresję.

Summary

Aim. The evaluation of the activity of selected elements of the immune system in depression.

Method. Lymphocyte subsets evaluation (CD3+, CD4+, CD8+, CD16+, CD19+, CD4/CD8) was performed in 32 patients with depression (21 women and 11 men in the age from 21 to 66 years) using the flow cytometry method. The cytokine evaluation (sIL-2R, IL-4, IL-6) was performed in 39 patients with depression (23 women and 16 men in the age from 21 to 66 years) using the ELISA method. The evaluation was also performed in 32 healthy controls (16 women and 16 men in the age from 23 to 61).

Results. Statistically significant differences were observed in lymphocyte subsets between depressed patients and healthy controls (increase of CD16+, CD4/CD8, decrease of CD3+, CD8+ in depression, decrease of CD3+ , CD8+, CD19+ and increase of CD4/CD8 in remission). There were no significant differences between depressed men and women in the above parameters during exacerbation and remission of depression. Statistically significant differences were observed in cytokine concentration between patients during acute episodes of depressions and healthy controls (higher sIL-2R level, lower IL-4 level), but not in remission. Also, there were no significant differences between men and women in the above parameters during exacerbation and remission of the illness. No correlation was found between age and immunological indicators.

Conclusion. The results obtained confirm changes of immune system activity in depression, including both activation and supression in the same time. It may suggest an immunological inbalance during depression.

 

  

Magdalena Poradowska-Trzos, Dominika Dudek, Monika Rogoż, Andrzej Zięba

Sieci społeczne pacjentów depresyjnych             651-663

Social networks of depressed patients             651-663

Streszczenie

Cel: Celem prezentowanych badań była analiza struktury sieci społecznych oraz rodzajów i źródeł wsparcia, otrzymywanego przez pacjentów z rozpoznaniem choroby afektywnej jednobiegunowej.

Metoda: Ocena sieci została wykonana w oparciu o Kwestionariusz Otoczenia Społecznego Bizonia oraz Skalę Wsparcia Społecznego Cohena.

Wyniki: Sieci pacjentów funkcjonują ogólnie gorzej, niż osób zdrowych. Niewiele osób ze swojego otoczenia wymieniają oni jako ważne dla siebie i będące źródłem wsparcia. Mniej czasu poświęcają na spotkania towarzyskie, są często wyizolowani i samotni, obracają się jedynie w kręgu rodziny. To od niej czerpią większość wsparcia, a wszystkie funkcje wspierające są często zogniskowane na jednej osobie. Pacjenci ci mają poczucie niskiego poziomu otrzymywanego wsparcia, głównie emocjonalnego, ale również, informacyjnego, instrumentalnego i rzeczowego.

Wnioski: Jednym z celów terapeutycznych, zarówno w szpitalu jak i w warunkach ambulatoryjnych, powinno być ustabilizowanie relacji wspierających, w różnych obszarach życia. Jest to z pewnością jedna z dróg, dzięki której można choćby nieznacznie zmniejszyć ogromne cierpienie, jakie niosą za sobą choroby afektywne.

Summary

Aim. The purpose of the research was to analyse the structure of social networks as well as types and sources of support received by patients with unipolar disease.

Method. Assessment was made according to Bizoń’s method and Cohen’s ISEL.

Results. In general, the networks of patients function worse than the networks of healthy people. Patients with unipolar disorder do not mention many people of their environment as significant or providing support. They devote less time to social life, are often isolated and lonely and restrict their interactions to family members. That is the group of people from which they obtain most of support, and all supportive functions often lie in one person. These patients have a sense of receiving a small amount of mainly emotional (self-esteem) but also appraisal, belonging and tangible support.

Conclusion. Stabilising supportive relations in different aspects of life should be one of the aims in the therapy both in hospitals and in outpatient departments. Surely that is one of the pathways which may at least to some degree alleviate the huge suffering caused by affective disorders.

  

 

Magdalena Poradowska-Trzos, Dominika Dudek, Monika Rogoż, Andrzej Zięba

Porównanie sieci społecznych pacjentów z chorobą afektywną jedno- i dwubiegunową             665-677

Comparison of social networks of patients with unipolar and bipolar disease             665-677

Streszczenie

Cel: Celem prezentowanych badań była analiza struktury sieci społecznych oraz rodzajów i źródeł wsparcia, otrzymywanego przez pacjentów z rozpoznaniem choroby afektywnej jedno i dwubiegunowej.

Metoda: Ocena sieci została wykonana w oparciu o Kwestionariusz Otoczenia Społecznego Bizonia oraz Skalę Wsparcia Społecznego Cohena.

Wyniki: Stwierdzono, że istnieją różnice w funkcjonowaniu sieci społecznych pacjentów z rozpoznanymi chorobami afektywnymi. Pacjenci z rozpoznaną CHAJ mają mniejsze sieci społeczne oraz sieci pozarodzinne. U pacjentów z CHAD więcej jest systemów z przeważającymi krótszymi znajomościami. Porównywalna jest natomiast aktywność sieci. Pacjenci z rozpoznaną CHAJ wykorzystują jako źródło wsparcia mniejszą ilość z osób wymienianych jako członków sieci, mają mniejsze systemy oparcia. Systemy pacjentów są równie często zogniskowane na jednej osobie. Pacjenci z grupy CHAJ zwykle większość wsparcia czerpią od członków rodzin, druga grupa ma pod tym względem systemy mieszane. Sieci społeczne pacjentów z rozpoznaną CHAJ dostarczają im mniej wsparcia mierzonego przy pomocy wskaźnika poziomu podtrzymania oraz wsparcia emocjonalnego.

Wnioski: Informacje uzyskane o sieci społecznej pacjenta mogą być przydatne do planowania leczenia zarówno w warunkach szpitalnych, jak i w trybie ambulatoryjnym. Stabilizacja relacji wspierających powinna stanowić, obok farmako i psychoterapii, element kompleksowego leczenia.

Summary

Aim. The purpose of the research was to analyse the structure of social networks as well as types and sources of support received by patients with unipolar and bipolar disease.

Method. Assessment was made according to Bizoń’s method and Cohen’s ISEL.

Results. It has been shown that the functioning of social networks of patients diagnosed as having unipolar affective disorders differs from the ones of bipolar disease. Patients with unipolar disorder do not mention many people of their environment as significant or providing support. They often restrict their interactions to family members. That is the group of people from which they obtain most support. In both groups all supportive functions often lie with one person. Patients with bipolar disorder find it easier to make acquaintance. When compared to the group of bipolar patients, patients with unipolar disease receive less support and the emotional support is the most deficient.

Conclusions. It seems that a combined therapy of affective disorders should include not only pharmacotherapy and various kinds of psychotherapy but also ought to take structure and functioning of patients’ social networks into consideration. So stabilising supportive relations in different aspects of life should be one of the aims in the therapy both in hospitals and outpatient departments.

 

  

Waldemar Krzyżkowiak

Depresja i objawy depresyjne po zawale serca i ich uwarunkowania psychospołeczne          679-691

Depression after myocardial infarction and its psychosocial conditions             679-691

Streszczenie

Wprowadzenie. Depresja u chorych po zawale ma znaczenie nie tylko dla jakości ich życia i współpracy w leczeniu, ale także dla rokowania kardiologicznego. Poznanie jej uwarunkowań jest ważne dla profilaktyki i rehabilitacji w chorobie niedokrwiennej serca (ChNS).

Cel. Ocena występowania i nasilenia objawów depresyjnych (NOD) po zawale serca oraz ich związku z czynnikami socjodemograficznymi, zdrowotnymi i doświadczeniami życiowymi.

Metoda. U 102 chorych w okresie po zawale serca oceniano występowanie i nasilenie objawów depresyjnych oraz ich związek z czynnikami socjodemograficznymi, zdrowotnymi i aktualnym stanem kardiologicznym oraz obciążeniem doświadczeniami życiowymi (DŻ) w okresie 1 roku przed zawałem. Posługiwano się badaniem klinicznym, wywiadami i danymi z dokumentacji oraz inwentarzem MINI, skalą Becka i kwestionariuszem Holmesa i Rahe’a.

Wyniki. Depresję kliniczną stwierdzono u 10,8% chorych, a objawy depresyjne o nasileniu 10 i więcej punktów skali Becka – u 40%. Objawy najczęściej były niespecyficzne, bardziej nasilone u osób z niższym wykształceniem, niepracujących, leczonych wcześniej z powodu ChNS, z wyższym wskaźnikiem BMI, jak i obciążonych w okresie roku przed zawałem występowaniem doświadczeń życiowych, przyjmowaniem benzodiazepin (BD) oraz u osób, u których stwierdzano depresję kliniczną w okresie 6 miesięcy przed zawałem.

Wnioski. Objawy depresyjne występujące stosunkowo często po zawale serca są mało specyficzne, co utrudnia rozpoznanie depresji. Ich nasilenie po zawale wykazuje związek z wcześniejszym leczeniem ChNS, wysokim BMI, występowaniem DŻ, przyjmowaniem BD w okresie ostatniego roku oraz obecnością depresji klinicznej w ostatnich 6 miesiącach, co wskazuje na prawdopodobieństwo wspólnych dla ChNS i depresji po zawale powiązań z długotrwałym stresem. Szczególne znaczenie dla rozwoju depresji w ChNS wydają się mieć DŻ w obszarze życia rodzinnego i domowego.

Summary

Depression after myocardial infarction has influence on patients quality of life, compliance and probably cardiological prognosis. The recognition of factors connected with post infarct depressive symptoms has a significant role for rehabilitation in coronary heart disease.

Aim. The aim of the study was: 1) the assessment of depressive symptoms intensity after myocardial infarction (MI), 2) to estimate correlations between post infarct depressive symptoms intensity and present examination of cardiovascular system, past history of depression and coronary heart disease, some psychosocial factors and life events during the one year period before coronary infarct.

Method. A structured interview – Mini International Neuropsychiatric Interview, Beck Depression Inventory, Social Readjustment Rating Scale and Recent Life Changes Scale were used in the analysis of 102 in-patients after myocardial infarction.

Results. Significant correlations between higher depression symptoms intensity after MI and: stressful life events before MI, unemployment, lower education level, history of treated coronary artery disease, depression in the last 6 months before MI, high BMI and benzodiazepine use in the last year were stated. The most often depressive symptoms were not very specific for depressive syndrome.

Conclusions. Clinical (major) depression was diagnosed in 10.8% of the patients after heart infarct. However depressive symptoms (more than 10 Beck points) were present in 40%. The diagnosis of post-myocardial depression may be essentially difficult because of the non - specific character of complains. Significant correlations between intensity of depressive symptoms after myocardial infarct and psychosocial stressors was confirmed. It seems that the most important stressors are those connected with home and family.

 

  

Katarzyna Nowakowska, Karolina Jabłkowska, Alina Borkowska

Zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów uzależnionych od alkoholu             693-702

Cognitive dysfunctions in patients with alcohol dependence             693-702

Streszczenie

Cel: Ocena funkcji poznawczych związanych z aktywnością kory przedczołowej mózgu oraz nasilenia cech depresji u osób uzależnionych od alkoholu bezpośrednio po ciągu alkoholowym oraz po co najmniej rocznej abstynencji.

Metody: Przebadano 88 pacjentów uzależnionych od alkoholu. U 51 osób badanie wykonano bezpośrednio po ciągu alkoholowym, zaś u 37 osób po najmniej rocznej abstynencji. Grupę kontrolną stanowiło 30 osób zdrowych dobranych pod względem wieku, płci i wykształcenia do osób z grupy eksperymentalnej. Nasilenie uzależnienia oceniano za pomocą skali SADD oraz MAST, zaś nasilenia objawów depresyjnych dokonano przy pomocy Skali Depresji Becka. W ocenie neuropsychologicznej zastosowano Test Sortowania Kart Wisconsin (WCST) i test N- back oceniające różne aspekty pamięci operacyjnej i funkcje wykonawcze.

Wyniki: Stwierdzono istotne zaburzenia sprawności pamięci operacyjnej i funkcji poznawczych u osób uzależnionych od alkoholu zarówno z krótkotrwałą, jak i długotrwałą abstynencją, w porównaniu z osobami zdrowymi. Nie stwierdzono istotnych różnic w wykonaniu testów neuropsychologicznych przez pacjentów z krótko- i długotrwałą abstynencją, z wyjątkiem lepszego wyniku w zakresie błędów nieperseweracyjnych uzyskanych przez pacjentów z długotrwałą abstynencją. Dłuższy czas uzależnienia korelował z gorszym wykonaniem, zaś większa liczba lat nauki z lepszymi wynikami w testach neuropsychologicznych. Nasilenie depresji nie korelowało z głębokością zaburzeń poznawczych w testach neuropsychologicznych.

Wnioski: Uzyskane wyniki wskazują na podstawowy i utrwalony deficyt poznawczy związany z zaburzeniami czynności kory przedczołowej u osób uzależnionych od alkoholu.

Summary

Aim. The assessment of cognitive functions connected with prefrontal cortex activity and the intensity of depressed symptoms in patients with alcohol dependence after discontinuation of alcohol use and after a least one year of abstinence.

Method. 88 patients with alcohol dependence were evaluated. In 51 subjects assessment was performed directly after discontinuation of alcohol drinking and in 37 subjects, after at least one-year of abstinence. The control group consisted in 30 healthy persons matched with age, gender and education for the experimental group. The intensity of alcohol addiction was assessed using the SADD and MAST scale, while intensity of the depression symptoms was measured with the Beck Depression Inventory. Neuropsychological assessment included the Wisconsin Card Sorting Test (WCST) and N-back test for different aspects of working memory and executive functions estimation.

Results. Significant disturbances of working memory and executive functions in patients with alcohol dependence, both with short-term and long-term abstinence in relation to healthy subjects were noted. No significant differences between patients with short-term and long-term abstinence on the performance in neuropsychological tests was observed, except better results of nonperseverative errors obtained by patients with long-term abstinence. Longer duration of the alcohol addiction correlated with a worse, however higher level of education with a better performance in neuropsychological tests. The intensity of depression did not correlate with the level of cognitive impairment in the neuropsychological tests.

Conclusions. The results obtained indicate core and enduring cognitive deficits connected with disturbances in prefrontal cortex activity in patients with alcohol addiction.

 

  

Małgorzata Suwała, Andrzej Gerstenkorn

Wykrywanie problemów alkoholowych u osób w starszym wieku             703-713

Detection of alcohol problems among elderly people 703-713

Streszczenie

Mimo że problemy alkoholowe u osób w starszym wieku są częste, to pozostają one nierozpoznane przez lekarzy. Wiele objawów obserwowanych u osób po 65 roku życia może sygnalizować zaburzenia związane ze spożyciem alkoholu, a jest mylnie przypisywanych naturalnemu procesowi starzenia się. Jedną z przyczyn niechęci lekarzy do podejmowania w rozmowie z pacjentem tematu picia alkoholu są małe kompetencje dotyczące wykrywania zaburzeń związanych z piciem alkoholu.

Cel: Celem pracy jest przedstawienie standaryzowanych testów do wykrywania zaburzeń związanych z piciem alkoholu, interpretacji ich wyników oraz zasad prowadzenia wywiadu alkoholowego w grupie osób w starszym wieku.

Omówienie: Zaburzenia związane z piciem alkoholu przez osoby w starszym wieku mogą pociągać za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Polscy lekarze niemal całkowicie pomijają kwestie picia alkoholu w kontaktach z pacjentami – zarówno młodszymi, jak i z tymi po 65 roku życia. Większość starszych pacjentów regularnie odwiedza gabinety lekarskie, co stwarza dobrą okazję do wykrycia, a następnie do udzielenia odpowiedniej pomocy osobom z problemem alkoholowym. Do najbardziej znanych standaryzowanych testów do wykrywania zaburzeń związanych z piciem alkoholu u osób starszych należą: Test S-MAST-G, Badanie ilości/częstości picia, Kwestionariusz CHARM, Test CAGE i jego modyfikacje.

Wnioski: Wykorzystanie przez lekarza zaprezentowanych testów pozwala na wstępną identyfikację osób pijących ryzykownie, szkodliwie lub uzależnionych od alkoholu oraz daje możliwość wyłonienia osób potrzebujących pogłębionej diagnozy, jak również osób, wobec których należy zastosować metodę krótkiej interwencji. Stosowanie przedstawionych narzędzi jest uzasadnione zarówno medycznie - ze względu na poważne zdrowotne skutki picia alkoholu przez ludzi starszych, wpływające zarówno na jakość jak i długość ich życia oraz ekonomicznie – ze względu na niskie koszty skriningu.

Summary

Although alcohol problems among elderly people are common, doctors hardly ever recognize them. There are numerous symptoms observed among people over 65 years old that may signal alcohol problems, but are incorrectly perceived as typical onsets of the ageing process. One of the reasons doctors avoid talking to their patients about alcohol use is the fact they feel incompetent as to the early detection of alcohol use disorders.

Aim. The purpose of the study is to present standardized tests aimed at alcohol use disorders detection among elderly people, interpretation of their results and alcohol interview guidelines.

Discussion. The alcohol use disorders among elderly people may have serious health consequences. Polish doctors seem to ignore the issue of alcohol use when interviewing both young people and those over 65 years old. The majority of elderly patients see their GPs on regular basis, which is a great opportunity to detect the alcohol problem and then to give proper treatment. The most popular standardized tests aimed at alcohol use disorders detection are: S-MAST-G Test, Quantity/Frequency Screen, CHARM Questionnaire, CAGE Test and its modifications.

Conclusions. Using the presented tests enables preliminary identification of at-risk drinkers, harmful drinkers and alcohol dependents as well as gives an opportunity to recognize people who need a thorough diagnosis or short intervention method. The usage of the presented tools has medical justification because of the fact that drinking alcohol causes serious health consequences and deteriorates the length and quality of life. It is also economical to apply such methods as the cost of screening is low.

 

  

Beata Konarzewska, Regina Popławska, Beata Galińska, Agata Szulc, Tomasz Markowski

Wpływ uzależnienia od alkoholu na przebieg i obraz kliniczny schizofrenii             715-726

Impact of alcohol dependence on the course and psychopathology of schizophrenia             715-726

Streszczenie

Celem badania jest analiza wpływu uzależnienia od alkoholu na przebieg i obraz psychopatologiczny schizofrenii. Metoda: Badaniem objęto 61 chorych na schizofrenię, hospitalizowanych w latach 1997–2000, u których w wywiadzie stwierdzono jednocześnie uzależnienie od alkoholu (podwójna diagnoza). Grupę kontrolną stanowiło 60 osób z pojedynczym rozpoznaniem schizofrenii. W obu grupach, na podstawie wywiadu i skal klinicznych oceniono początek, przebieg i obraz psychopatologiczny schizofrenii. Wyniki: Mężczyźni z rozpoznaniem schizofrenii, uzależnieni od alkoholu charakteryzowali się późniejszym wiekiem zachorowania na schizofrenię, kobiety częstszym występowaniem nadużywania alkoholu w rodzinie w porównaniu do grup kontrolnych. W grupie badanej mężczyzn stwierdzono mniejsze nasilenie syptomatyki negatywnej. Kobiety z podwójną diagnozą zgłaszały częściej skargi o charakterze depresyjnym.

Summary

Aim. The study was undertaken to investigate possible influence of alcoholism on the course and psychopathology of schizophrenia.

Method. A representative sample of 61 subjects was selected from schizophrenic patients with a history of alcohol dependence (dual diagnosis) registered in the period of 1997-2000. They were compared with 60 control patients with a single diagnosis of schizophrenia. In two groups, with the interview and clinical scales, the onset, course and psychopathology of schizophrenia were assessed.

Results. Male patients with schizophrenia and alcohol dependence had a later mean age at onset of mental illness, women – a higher rate of alcohol abuse in the family compared to the control groups. In men with dual diagnosis, the negative symptoms were less prominent. Women with schizophrenia and alcohol dependence reported more depressive symptomatology.

 

  

Isack Kandel

Program terapeutyczny dla pacjentów z podwójną diagnozą, nadużywających substancji psychoaktywnych        727-736

Treatment program for dual-diagnosis substance abusers             727-736

Streszczenie

Pacjenci z dodatkową, obok nadużywania substancji psychoaktywnych, diagnozą psychiatryczną, są wyzwaniem zarówno dla lecznictwa odwykowego, jak i systemu psychiatrycznej opieki zdrowotnej. Nie pasują oni w pełni do żadnego z tych systemów lecznictwa i / lub są przez każdy z nich leczeni wyłącznie z jednego rodzaju zaburzeń. Konieczne jest stworzenie dla takich pacjentów oddzielnego modelu leczenia, uwzględniającego zarówno problem nadużywania substancji psychoaktywnych, jak i kwestie zaburzeń psychicznych, w zależności od indywidualnych cech osobowości. Autor proponuje w tym celu model leczenia oparty na założeniach społeczności terapeutycznej. Założenia te mają umożliwić przyjęcie programu leczenia dla pacjentów z podwójną diagnozą w osobnym programie terapeutycznym.

Summary

Dual-diagnosis mentally ill patients, i.e. those characterized with substance abuse problems combined with mental health problems, are a challenge both for systems treating substance abusers and for mental health services. These patients are not easily integrated in either of these healthcare systems and/or are treated only for one aspect of their problem by each of these systems. For such patients it is necessary to create a separate treatment model, combining care of the problem of substance abuse and attention to the patient’s mental pathology, according to his individual personality traits. For purposes of this programme a treatment setting operating on the model of a therapeutic community is proposed. This setting will open an affiliated treatment programme for dual-diagnosed patients in a separate treatment programme that is not part of the therapeutic community but will be affiliated with it and will accept dual-diagnosis patients.

 

 

 

Leszek Bidzan

Nikotyna a schizofrenia – przegląd badań             737-744

A review of the effects of nicotine on schizophrenia             737-744

Streszczenie

Wśród pacjentów chorych z powodu schizofrenii spotyka się niewspółmiernie wiele osób palących tytoń.

Nikotyna, jak się wydaje, wpływa korzystnie na funkcje poznawcze, których upośledzenie obserwuje się w schizofrenii.

Niektóre dane sugerują, że nikotyna w schizofrenii może mieć znaczenie terapeutyczne w odniesieniu do szeregu zaburzonych funkcji, takich jak: uwaga, myślenie, procesy informacyjne. Ponadto nikotyna może mieć wpływ na niektóre z objawów ubocznych towarzyszących kuracjom neuroleptycznym.

Nikotyna wywiera wpływ zarówno na transmisję dopaminergiczną, jak i glutamatergiczną, jednak efekt jest zróżnicowany i uzależniony zarówno od rodzaju neuroprzekaźnika jak i miejsca działania.

Poznanie roli nikotyny w schizofrenii może być podstawą opracowania nowych, skutecznych metod terapii tej choroby.

Summary

It is increasingly appreciated that amongst psychiatric cigarette smokers, those with schizophrenia have elevated rates of smoking compared to the general population. Nicotine seems to improve cognitive functions critically affected in schizophrenia. There is substantial evidence that nicotine could be used by patients with schizophrenia as a „self-medication” to improve deficits in attention, cognition, and information processing. Perhaps nicotine has influence on intensity of side effects of antipsychotic medication. Nicotine treatment modulates both dopaminergic and glutamatergic neurotransmission, and these effects are specific both to brain region and functional system. Understanding how and why schizophrenic individuals use nicotine may lead to the development of new treatments for both schizophrenia and nicotine dependence.

 

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 1,010)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

Psychiatria Polska
is an open access journal


We recommend:
Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP