46, 4

PSYCHIATRIA POLSKA 4/2012


 

READ ABSTRACTS IN 3 languages:


English - see below   French - click here    Russian - click here


FREE ACCESS TO SELECTED ENGLISH FULLTEXTS



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 511–521


Barbara Remberk, Bożena Bogumił, Irena Namysłowska
Retrospektywna analiza przebiegu epizodów psychotycznych u hospitalizowanej młodzieży
Retrospective analysis of the course of psychotic episodes in adolescent inpatients
Streszczenie
Cel badań: Analiza obrazu i przebiegu epizodów psychotycznych u hospitalizowanej młodzieży.
Metoda: Badanie miało charakter retrospektywny. Przeanalizowano 422 historie choroby dotyczące wszystkich (n = 300) pacjentów hospitalizowanych w Klinice Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Psychiatrii i Neurologii w okresie 1998–2008 z rozpoznaniem zaburzeń ze spektrum schizofrenii (F20–F29). Analizowano dane demograficzne, rozkład rozpoznań i długość hospitalizacji, częstość ponownych hospitalizacji oraz stabilność diagnozy. Rozkład rozpoznań w badanej grupie porównano z rozkładem rozpoznań dla hospitalizacji na oddziale dla dorosłych.
Wyniki: Stwierdzono różnice w dystrybucji rozpoznań u hospitalizowanej młodzieży i dorosłych w obrębie spektrum schizofrenii. Dla rozpoznań schizofrenii (F20), zaburzenia schizotypowego (F21), ostrych i przemijających zaburzeń psychotycznych (F23) i zaburzenia schizoafektywnego (F25) zaobserwowano istotne różnice w zakresie parametrów takich jak długość hospitalizacji, rozkład płci, częstość rehospitalizacji oraz stabilność diagnozy. Stabilność diagnozy w całej grupie wynosiła 52%. Najbardziej stabilna okazała się diagnoza schizofrenii.
Wnioski: W grupie hospitalizowanych pacjentów młodzieżowych obserwuje się inny profil zaburzeń psychotycznych ze spektrum schizofrenii niż u hospitalizowanych dorosłych. Częste są zaburzenia psychotyczne inne niż schizofrenia. Niezbyt wysoka stabilność rozpoznania potwierdza trudności  diagnostyczne typowe dla pacjentów młodzieżowych. Mimo to dla rozpoznań F20, F21, F23 i F25 obserwowano odmienny profil w zakresie wskaźników demograficznych i klinicznych, co może potwierdzać odrębność nozologiczną poszczególnych jednostek chorobowych.
Summary
Aim. Analysis of clinical presentations and course of psychotic episodes in adolescent inpatients.
Method. A retrospective analysis of charts of all (n=300) hospitalised patients diagnosed with of one of the schizophrenia-spectrum disorders (F20 – F29) over a 10-year span period (1998–2008) was conducted at the Child and Adolescent Department of Institute of Psychiatry and Neurology. The distribution of diagnoses was compared with a sample of 200 adult hospitalisations. Also, the demographic and clinical data, percentage of rehospitalisations and stability of the diagnosis was analysed.
Results. The distribution of diagnoses in the schizophrenia spectrum of psychotic episodes was found to be different in adolescent patients than in adults. In further analysis of schizophrenia (F20), schizotypal disorder (F21), acute and transient psychotic disorder (F23) and schizoaffective disorder (F25) significant differences in the length of hospitalisation, gender distribution, frequency of rehospitalisation and stability of the diagnosis were observed. Stability of the diagnosis in the whole group was 52%. Schizophrenia was the most stable diagnosis.
Conclusion. Distribution of schizophrenia spectrum diagnoses is different in adolescent and adult inpatients. In adolescents psychotic episodes other then schizophrenia are frequent. Diagnostic difficulties seemed to be confirmed by not very high diagnostic stability. However for F20, F21, F23 and F25 diagnoses different clinical and demographic profiles were observed, what may confirm that these disorders are separate nosological entities.
Słowa klucze: zaburzenia psychotyczne, diagnoza, adolescent
Key words: psychotic disorders, diagnosis, adolescent



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 523–538

Katarzyna Cyranka, Krzysztof Rutkowski, Józef Król, Dariusz Krok
Różnice w komunikacji małżeńskiej i postawach rodzicielskich między rodzicami dzieci zdrowych a rodzicami dzieci chorych na cukrzycę typu 1
Differences in marital communication and parental attitudes between parents of healthy children and parents of children with type 1 diabetes
Streszczenie
Metoda: Badania przeprowadzono przy użyciu Kwestionariusza Komunikacji Małżeńskiej (KKM – ocena zachowań własnych, KKM – ocena zachowań partnera) [1], Skali Postaw Rodzicielskich [2] (wersja dla rodziców – kwestionariusz dla matek i kwestionariusz dla ojców) oraz ankiety własnej konstrukcji, badającej przynależność demograficzno-społeczną.
W badaniu wzięło udział 120 osób: grupa badawcza składająca się z 30 matek i 30 ojców, pozostających w związku małżeńskim, wychowujących dzieci chorujące od przynajmniej 5 lat na cukrzycę typu 1 oraz grupa kontrolna - 30 matek i 30 ojców, pozostających w związku małżeńskim, i wychowujących potomstwo nie chorujące na żadną chorobę przewlekłą. Dzieci były w wieku od 5 do 18 lat. Badani pochodzili z terenów Śląska i Opolszczyzny.
Wyniki: Analiza wyników wykazała, że ojcowie dzieci z cukrzycą w ocenie własnej okazują swoim żonom mniej wsparcia niż ojcowie z grupy kontrolnej. Jednocześnie oceniają oni wsparcie, zaangażowanie i poziom deprecjacji okazywane im przez partnerki podobnie jak ojcowie z grupy kontrolnej, i nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic pomiędzy grupami mężczyzn w ocenie partnerki. Matki z grupy badawczej oceniają własną komunikację małżeńską podobnie jak matki z grupy kontrolnej we wszystkich trzech wymiarach. Jednakże, oceniają one swoich mężów jako będących znacząco mniej wspierających i zaangażowanych w związek małżeński niż kobiety z grupy kontrolnej. Ojcowie diabetyków w mniejszym stopniu akceptują swoje dzieci niż ojcowie dzieci zdrowych, ale wykazują większą autonomię wobec swoich dzieci, w przeciwieństwie nie tylko do ojców z grupy kontrolnej, ale także do swoich małżonek, które w tym zakresie nie odróżniają się od matek zdrowego potomstwa. Matki diabetyków z grupy badawczej wykazują bardziej ochronną postawę wobec swoich dzieci, przy jednoczesnym niższym poziomie ich akceptacji. Odznaczają się też większą niekonsekwencją wobec swoich dzieci niż ojcowie diabetyków i rodzice dzieci zdrowych.
Wnioski: Wykazano różnice między niektórymi wymiarami komunikacji małżeńskiej pomiędzy rodzicami dzieci zdrowych a rodzicami dzieci z cukrzycą typu 1 oraz między niektórymi wymiarami postaw rodzicielskich rodziców dzieci zdrowych i rodziców dzieci z cukrzycą typu 1. Różnice te wskazują na możliwy związek między przewlekłą chorobą dziecka i jakością relacji małżeńskiej oraz postawami opiekunów chorego dziecka, a tym samym pośrednio między chorobą dziecka a funkcjonowaniem całego systemu rodzinnego.
Summary
Aim. The study investigated the differences between marital communication and parental attitudes in families of children with type 1 diabetes.
Method. Three instruments were used: Communication in Marriage Questionnaire - versions for self assessment and for the assessment of spouse, Parental Attitude Scale (SPR) by Plopa - versions for fathers and for mothers, and self-constructed questionnaire examining socio-demographic status. Two groups of parents (120 persons) from the Opole and Silesia regions were selected: the study group (30 mothers and 30 fathers, staying in marital union, who bring up a diabetic child with at least 5 year period of the disease), and the control group (30 mothers and 30 fathers, staying in marital union, who bring up their offspring with no chronic disease). The children were from 5 to 18 years old.
Results. The analysis of the marital communication results indicated that the fathers of diabetics assess themselves to be less supportive towards their wives than the fathers from the control group. At the same time, they evaluate their wives’ supportiveness, involvement and depreciation similarly to the fathers of healthy children and no significant differences were found between the groups of males in their partners’ evaluation. Mothers form the study group evaluate themselves in terms of marital communication on an equal level as compared to mothers form the control group in all the three communication dimensions. However, they perceive their husbands to be less supportive and less involved in the marital relationship than the females from the control group do. Fathers of diabetics present a less accepting attitude towards their children than the fathers of healthy children. They also give their children more autonomy than the fathers from the control group and the mothers of diabetics, who are not different in this dimension from the mothers of healthy children. Diabetics’ mothers accept their children less that the mothers of healthy children, but at the same time they are more protective towards their offspring than women form the control group. They are also more inconsequent towards their children than the fathers of diabetics and parents of healthy children.
Conclusions. Statistically significant differences were found in some dimensions of marital communication and parental attitudes between diabetics’ fathers and the fathers from the control groups as well as between the two groups of mothers. This indicates that there may be a relationship between the child’s chronic and marital communication, as well as between the child’s disease and parental attitudes, and thus between the disease and the functioning of the whole family system.
Słowa klucze: cukrzyca typu 1, komunikacja małżeńska, postawy rodzicielskie, system rodzinny
Key words: diabetes type 1, marital communication, parental attitudes, family system



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 539–551

Ewa Małgorzata Szepietowska, Joanna Lipian
Fluencja słowna neutralna i afektywna u chorych z uszkodzeniem prawej, lewej lub obu półkul mózgu
The neutral and affective verbal fluency in people with right, left or both hemisphere brain pathology
Streszczenie
Cel.  Celem badań było porównanie wykonania zadań fluencji słownej neutralnej i afektywnej przez osoby z uszkodzeniem prawej, lewejlub obu półkul mózgu i nieobciążonych neurologicznie. W badaniach uczestniczyło 31 osób zdrowych neurologicznie i 31 osób z naczyniowym uszkodzeniem mózgu, w tym lewej półkuli (N = 11), prawej (N = 14) lub obu półkul (N = 6).
Metoda. Wykorzystano 4 zadania fluencji: zwierzęta, litera k (zadania neutralne afektywnie), przyjemne, nieprzyjemne (zadania nasycone afektywnie). Wskaźnikami wykonania każdego zadania były liczba poprawnych odpowiedzi, liczba błędów, klasterów oraz przełączeń zgodnych i niezgodnych z typem zadania. W analizach uwzględniono także nasilenie depresji oraz poziom zdolności językowych.
Wyniki. Osoby z patologią OUN generowały mniej pojęć i utworzyły mniej klasterów zgodnych i niezgodnych z typem zadania w porównaniu do osób zdrowych. Charakter patologii OUN nie różnicował wyników, odnotowano jednak tendencje do zróżnicowanego wykonania zadań fluencji afektywnej. Niezależnie od stanu klinicznego badani wymieniali więcej pojęć z kategorii nieafektywnych niż afektywnych, stosując strategie zgodne z typem zadania.
Wnioski. Stosowanie prób fluencji afektywnych może wzbogacić warsztat diagnozy klinicznej. Zadania tego typu angażują inne mechanizmy psychologiczne i neuronalne niż tradycyjne  zadania o neutralnym charakterze.
Summary
Aim. The comparison of neutral and affective fluency realisation in patients with right, left or both hemisphere brain damage and the control group, was the aim of our study. 31 healthy persona and 31 persons with vascular brain damage participated. (the left hemisphere (N = 11), right (N = 14) or both hemispheres (N = 6)).
Method. 4 fluency tasks were used: animals, “k” letter (the neutral tasks), pleasant and unpleasant (the affective tasks). The aim of our research was the assessment of the number of correct answers, number of mistakes, clusters as well as the switches between compliant and discordant with the type of the task. The level of depression as well as the level of linguistic abilities were considered in analyses.
Results. The group of people with the CNS pathology generated less words and less clusters of both types (compliant and discordant with type of the task) in comparison to healthy people. The character of CNS pathology did not differ the results, however we noted the tendencies to diverse realisation of affective fluency. In the neutral tasks persons generated more words than affective tasks independently of their clinical state, and they applied strategies compliant with the type of the task.
Conclusions. The applying of the affective fluency can enrich the workshop of the clinical diagnosis. Tasks of this type engage other psychological and neuronal mechanisms than the traditional neutral fluency.
Słowa klucze: fluencja słowna neutralna, fluencja słowna afektywna, lateralizacja uszkodzenia mózgu
Key words: neutral verbal fluency, affective verbal fluency, lateralisation of damage of brain



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 553–570

Justyna Waszkiewicz, Jacek Wciórka, Marta Anczewska, Anna Chrostek, Piotr Świtaj
Zaburzenia językowe a inne wybrane funkcje poznawcze u osób chorujących na zaburzenia schizofreniczne
Language disorders and cognitive functions in persons with schizophrenic disorders
Streszczenie
Cel. Celem pracy jest ocena zależności między psychopatologicznymi a neuropsychologicznymi wskaźnikami zaburzeń językowych, a także stanem psychicznym osób z zaburzeniami schizofrenicznymi.
Metoda. 45 osób z rozpoznaniem schizofrenii (wg ICD-10) zbadano przy pomocy Skali zespołu pozytywnego i negatywnego (PANSS), skali objawów niepożądanych działania leków (UKU), testów: Testu Sortowania Kart z Wisconsin (WCST), Testu Płynności Figuralnej Ruffa, podtestu Podobieństwa z WAIS-R i 10 tablic z Testu Apercepcji Tematycznej (TAT), próby fluencji słownej. Próbki mowy były niezależnie oceniane przez dwóch klinicystów przy pomocy Skali do oceny myślenia, języka i komunikacji (TLCS).
Wyniki. Czas trwania choroby i liczba hospitalizacji wykazały korelacje z sumarycznym wynikiem TLCS oraz większością wskaźników WCST. Wartość sumaryczna i większość poszczególnych fenomenów językowych korelowała dodatnio z sumą punktów uzyskanych w skali PANSS. Sumaryczny wynik nasilenia zaburzeń językowych ujawnił istotne związki z liczbą prób potrzebnych do ułożenia pierwszej kategorii w WCST i wynikiem w podteście „Podobieństwa”. Także analiza związku nasilenia poszczególnych zaburzeń językowych z wynikami wybranych testów neuropsychologicznych przyniosła szereg korelacji.
Wnioski. Psychopatologiczna ocena zaburzeń językowych wg TLCS istotnie koreluje z oceną nasilenia zespołu schizofrenicznego. Sumaryczna i szczegółowa psychopatologiczna ocena zaburzeń językowych wykazuje istotne korelacje z niektórymi wskaźnikami testów funkcji wykonawczych, fluencji słownej i bezsłownej oraz zdolności abstrahowania.
Summary
Aim. The aim of this study is to evaluate the relationship between clinical and neuropsychological measures of language disorders as well as characteristics of the mental condition of patients diagnosed as having schizophrenic disorders.
Method. There were 45 persons with schizophrenic disorder (acc. ICD-10) examined with The Positive and Negative Syndrome Scale (PANSS), the side effect rating scale (UKU), Wisconsin Cards Storting Test (WCST), verbal fluency task, Ruff’s Test, “Similarities” – WAIS-R subtest, 10 graphics of The Thematic Apperception Test (TAT). Patient’s speech was evaluated independently by two diagnosticians using Thought, Language and Communication Scale (TLCS).
Results. Time since the onset of illness and the number of hospitalisations were associated with total TLCS scores and with most of the WCST indicators. Total amount and most of the particular language disorders correlated positively with total PANSS scores. Total amount of language disorders was connected with the number of trials, which were necessary to complete the first category and also with the global scores obtained in “Similarities”. There were also many correlations between particular language phenomenons and results of several neuropsychological tests.
Conclusions. Correlation between psychopathological evaluation of language disorders according to TLCS and evaluation of the schizophrenic syndrome score is found to be significant. The psychopathological rating of general and particular language disorders shows significant correlations with some indicators of executive function, verbal and nonverbal fluency and the ability for abstract thinking.
Słowa klucze: zaburzenia językowe, funkcje poznawcze, schizofrenia
Key words: language disorders, cognitive functions, schizophrenia



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 571–584

Jolanta Rabe-Jabłońska, Marta Mirek, Tomasz Pawełczyk
Czynniki ryzyka rozwoju schizofrenii u pacjentów uzależnionych od amfetaminy i jej pochodnych z psychozą  (pointoksykacyjną lub schizofrenią) oraz bez psychozy
Risk factors of schizophrenia development in patients with amphetamines dependence and psychosis (amphetamine-induced psychosis and schizophrenia), and without psychosis
Streszczenie
Amfetamina i jej pochodne mogą wyzwalać u części osób, zwykle po wielu intoksykacjach, psychozę przypominające schizofrenię.
Cel pracy: Celem badania było ustalenie czy osoby uzależnione od amfetaminy z psychozą spowodowaną używaniem tej substancji różnią się pod względem występowania wybranych czynników ryzyka rozwoju schizofrenii od uzależnionych od amfetaminy  i jednocześnie chorych na schizofrenię oraz od osób tylko uzależnionych, bez objawów psychozy.
Materiał i metody: Badano uzależnionych od amfetaminy: 1) i jednocześnie chorych na schizofrenię, 2)  z psychozą spowodowaną używaniem  tej substancji 3) i bez objawów psychotycznych. W każdej grupie było po 30 osób. Badaniem objęto 37 kobiet  i 53 mężczyzn ( średni wiek = 17,78 roku).  Rozpoznanie schizofrenii stawiano  po co najmniej roku abstynencji.
Stosowano następującą procedurę badawczą: 1)Ustrukturyzowany wywiad z pacjentem i rodziną na temat:
a)używania amfetaminy i jej pochodnych (dawek, czasu przyjmowania),
b)występowania psychozy u krewnych I stopnia (przede wszystkim schizofrenii).
2)Rozpoznanie uzależnienia od amfetaminy, schizofrenii i psychozy pointoksykacyjnej
stawiano w oparciu o kryteria ICD-10.
3)Kwestionariusz Rozwoju Dziecka  do oceny  występowania wybranych czynników  
ryzyka rozwoju schizofrenii.
4)The Premorbid Adjustment Scale wg Cannon-Spoor do retrospektywnej  oceny psychospołecznego przystosowania przedchorobowego  w ostatnim roku przed  psychozą.
Wyniki: Badani z psychozą spowodowaną używaniem amfetaminy byli bardziej podobni pod względem występowania czynników ryzyka rozwoju schizofrenii do chorych na schizofrenię i jednocześnie uzależnionych od amfetaminy niż do osób uzależnionych od amfetaminy bez psychozy. Psychoza spowodowana używaniem amfetaminy rozwijała  się częściej u  uzależnionych amfetaminy, którzy  przyjmowali wyższe dawki tej substancji i mieli krewnych I stopnia z psychozą.
Summary
Aim. Amphetamine and its derivates can induce, usually after many intoxications, schizophrenia-like psychosis. These disorders appeared only in part patients with amphetamine dependence.
Aim of the study was to establish prevalence of selective risk factors of schizophrenia development in amphetamine users: 1) with amphetamine – induced schizophrenia – like psychosis, 2) with schizophrenia, and 2) without psychotic symptoms.
Material. In the study 3 groups of subjects were included: 30 amphetamine users with amphetamine induced schizophrenia – like psychosis, 30 amphetamine users with schizophrenia and 30 amphetamine users without psychotic symptoms (37 female and 53 male in mean age=17.78 years ).
Methods. Amphetamine dependence, schizophrenia and schizophrenia-like psychosis induced amphetamine were diagnosed according to ICD-10 criteria after at least 1 year of amphetamine abstinence. The next procedure was used:
1) Structured interview with subjects and their mothers/caregivers regarding: a) amphetamines use (duration of abuse, doses of psychoactive substance) b) family history of psychosis (especially schizophrenia)
2) The Questionnaire of Child Development for assessment of prevalence of selected risk factors of schizophrenia development
3) The Premorbid Adjustment Scale (Cannon – Spoor) for assessment of premorbid psychosocial functioning in thelast year before psychosis.
Conclusions. Amphetamines users with amphetamine-induced psychosis were more similar in prevalence of selective risk factors of schizophrenia development to subjects with schizophrenia and amphetamine dependence than to amphetamine users without psychosis. Amphetamine-induced psychosis developed more frequently in amphetamine users who used higher amphetamine doses and with familial history of psychosis.
Słowa klucze: uzależnienie od amfetaminy, psychoza pointoksykacyjna, schizofrenia, czynniki ryzyka rozwoju schizofrenii
Key words: amphetamine dependence, amphetamine-induced psychosis, schizophrenia, risk factors of schizophrenia development



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 585–598

Kamila Krawczyk, Janusz Rybakowski
Potencjalizacja leków przeciwdepresyjnych kwasami tłuszczowymi omega-3 w depresji lekoopornej
Augmentation of antidepressants with unsaturated fatty acids omega-3 in drug-resistant depression
Streszczenie
Cel pracy: Celem pracy była ocena wpływu dodania preparatu kwasów tłuszczowych omega-3 do stosowanego leczenia przeciwdepresyjnego u pacjentów z epizodem ciężkim depresji lekoopornej w przebiegu zaburzeń depresyjnych nawracających lub choroby afektywnej dwubiegunowej a także porównanie otrzymanych wyników z wynikami uzyskanymi w grupach pacjentów potencjalizowanych litem bądź lamotriginą.
Metody: W badaniu wzięło udział 21 pacjentów z rozpoznaniem epizodu depresji ciężkiej lekoopornej w przebiegu zaburzeń depresyjnych nawracających lub zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Pacjenci mieli dołączony do aktualnego leczenia przeciwdepresyjnego (wenlafaksyna do 300 mg/dobę lub paroksetyna do 60 mg/dobę) preparat „eye-q” w dawce 24 kapsułek na dobę (2,2g EPA, 700 mg DHA, 240 mg GLA, 40 mg witaminy E, olej z wiesiołka) przez okres minimum 4 tygodni. Grupy porównawcze dotyczyły pacjentów z aktualnym epizodem depresji ciężkiej lekoopornej leczonych poprzez potencjalizację terapii przeciwdepresyjnej z użyciem litu oraz lamotriginy.
Wyniki: Początkowe nasilenie depresji mierzone skalą Hamiltona wynosiło 30±6, po 4 tygodniach potencjalizacji 11±10. Po uwzględnieniu istotnie wyższego wstępnego nasilenia depresji, poprawa kliniczna po dodaniu kwasów tłuszczowych omega-3 była proporcjonalna do potencjalizacji za pomocą litu i lamotriginy. Skuteczność wynikająca z zastosowania kwasów  omega-3 korelowała w sposób dodatni z wyjściowym nasileniem depresji oraz w sposób ujemny z czasem trwania obecnego epizodu. Stosowanie wysokich dawek kwasów tłuszczowych omega-3 istotnie obniżało poziom triglicerydów, podwyższało stężenie HDL i LDL, nie powodowało niekorzystnych zmian wartości enzymów wątrobowych.
Wnioski: Dodanie kwasów omega-3 do standardowego leczenia przeciwdepresyjnego spowodowało istotną poprawę kliniczną u większości pacjentów z depresją lekooporną. Wynik był proporcjonalny do potencjalizacji za pomocą litu i lamotriginy. Stosowanie wysokich dawek kwasów tłuszczowych nie powodowało istotnych objawów ubocznych.
Summary
Aim. The aim of this paper was to evaluate the impact of augmenting administered antidepressant treatment of patients suffering from a severe episode of treatment-resistant recurrent depression or bipolar affective disorder with omega-3 fatty acids and comparing the obtained results with those achieved in the groups of patients potentiated with lithium or lamotrigine.
Methods. The research subjects were 21 patients diagnosed with a severe episode of treatment-resistant recurring depression in the course of recurrent depression disorders – or bipolar affective disorders. Patient eligibility included failure to respond to at least two 4-week antidepressant treatments (venlafaxine at a dose of up to 300 mg/day or paroxetine at up to 60 mg/day). The regular antidepressant treatment regimen was augmented by the “eye-q” preparation with a course of 24 capsules per day (2.2 g of EPA, 700 mg of DHA, 240 mg of GLA, 40 mg of vitamin E, primrose oil). The patients received the preparation for at least 4 weeks. The comparison groups consisted of the patients suffering from the current episode of severe treatment-resistant depression, treated by potentiating antidepressant treatment with lithium and lamotrigine.
Results. The initial intensity of depression symptoms on the HDRS scale was 30±6, following a 4-week potentiation HDRS score was 11±10. Taking into account a significantly higher initial intensity of depression, clinical improvement upon administering fatty acids was proportional to the one achieved by potentiating therapeutic effects with lithium and lamotrigine. Effectiveness resulting from the use of omega-3 fatty acids in a positive correlated with baseline severity of depression and in a manner adverse to the duration of the current episode. The use of high doses of omega-3 significantly decreased the levels of triglycerides, increased the HDL and LDL, did not result in adverse changes in liver enzyme values.
Conclusions. Augmenting a standardised antidepressant treatment with omega-3 fatty acids resulted in a marked improvement in depression symptoms measured on the Hamilton scale in the majority of patients with treatment-resistant depression. Clinical improvement upon administering fatty acids was proportional to the one achieved by potentiating therapeutic effects with lithium and lamotrigine. The use of high doses of fatty acids did not cause significant side effects.
Słowa klucze: kwasy tłuszczowe omega-3, depresja, leczenie
Key words: fatty acids omega-3, depression, treatment



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 599–611

Agnieszka Remlinger-Molenda, Paweł Wójciak, Michał Michalak, Janusz Rybakowski
Ocena aktywności wybranych cytokin w epizodzie maniakalnym i depresyjnym choroby afektywnej dwubiegunowej
Activity of selected cytokines in bipolar patients during manic and depressive episodes
Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena aktywności wybranych cytokin w epizodzie maniakalnym i depresyjnym choroby afektywnej dwubiegunowej oraz po uzyskaniu przez pacjentów remisji.
Metoda. U 76 pacjentów (35 hospitalizowanych z powodu epizodu manii, 41 z powodu depresji) dwukrotnie (w zaostrzeniu i remisji) pobrano krew i przy pomocy cytometrii przepływowej oznaczono w surowicy stężenia IL-6 (interleukina), IL-10, IL-1β, TNF-α (tumor necrosis factor, czynnik martwicy nowotworów)  i IFN-γ (interferon). Dwukrotnie też oceniono natężenie objawów choroby stosując skale kliniczne – skalę manii Younga i skalę depresji Hamiltona. U 78 osób z grupy kontrolnej w/w badania przeprowadzono jednokrotnie.
Wyniki. Stężenie IL-6 w manii było istotnie statystycznie wyższe niż w remisji i w grupie kontrolnej.  Stężenie IL-10 w remisji po epizodzie manii było istotnie statystycznie wyższe niż u zdrowych ochotników.  W manii wykazano dodatnią korelację między natężeniem objawów a stężeniem IFN-γ, a w remisji po manii między IL-6 a punktacją w skali manii Younga. Stężenie IFN-γ w depresji było istotnie statystycznie wyższe niż w remisji, w manii oraz u grupie kontrolnej.  Stężenie IFN-γ w remisji po epizodzie depresji było istotnie statystycznie wyższe niż w grupie kontrolnej. Stężenie IL-1β w depresji było istotnie statystycznie wyższe niż w grupie kontrolnej.
Wnioski. Uzyskane w badaniu wyniki potwierdzają istnienie wykładników nieprawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego  u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową o cechach zarówno aktywacji, jak i supresji  immunologicznej.  Profil cytokin, których stężenia w ostrym epizodzie osiągnęły istotność statystyczną, różnił się dla manii i depresji. Uzyskanie poprawy klinicznej związane było ze zmianami w stężeniach poszczególnych cytokin.

Summary
Aim. The aim of the study was to examine the activity of selected cytokines in bipolar patients during manic and depressive episodes and in remission.
Method. The cytokine status was assessed in 76 bipolar patients, 35 with mania – and 41 with depression. For cytokine measurements blood samples were drawn from each patient twice – while in an acute episode and in remission. 78 healthy individuals were examined once. Serum samples were tested for concentrations of : IL-6, IL-10, IL-1ß, TNF-., IFN-. using the cytometric method. The patients’ mental status was assessed with Young Mania Rating Scale and Hamilton Depression Rating Scale.
Results. Concentration of IL-6 was higher during the manic state as compared to control group. Additionally, IL-6 level was higher in mania than in remission. Concentration of IL-10 was higher in patients in remission after manic episodes than in healthy controls. In manic patients raising of IFN-. level was accompanied by more severe symptoms evaluated with YMRS. In remission after mania there was a correlation between IL-6 concentration and the intensity of the manic state. IFN-. level was higher in depressed patients comparing to remission, as well as manic patients and subjects from control group. IFN-. in remission after depression was still higher than in the healthy controls. Concentration of IL-1ß was higher in depressed patients comparing to healthy subjects.
Conclusion. The results obtained in this study show disturbances of the immune system in bipolar patients. These disturbances have features of either decrease or pathological increase of the immune response. Cytokines’ profiles were different for mania and depression. Clinical improvement seems to be connected with immunomodulation process that results in changes of cytokine levels in bipolar patients in remission.
Słowa klucze: cytokiny, choroba afektywna dwubiegunowa, mania, depresja
Key words: cytokines, bipolar affective disorder, mania, depression



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 613–626

Ewa Ferensztajn, Janusz Rybakowski
Etapy przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Staging of bipolar affective illness
Streszczenie
Koncepcja „stagingu” jako opisu klinicznego stopnia zaawansowania choroby jest szeroko rozpowszechniona i powszechnie stosowana w medycynie. W odniesieniu do choroby afektywnej dwubiegunowej (CHAD) model stagingu zakłada progresję od stadiów prodromalnych (at-risk) do stanów cięższych i bardziej opornych na leczenie. Dotychczas zaproponowano cztery różne modele stagingowe dla CHAD. Koncepcja Roberta Posta opiera się na zjawisku kindlingu („rozniecania") i neurosensytyzacji, zakładając rolę czynników stresowych w wyzwalaniu pierwszych epizodów choroby, z następową trwałą zmianą w aktywności neuronów, większą podatnością na nawrót i słabszą reakcją na leczenie. Koncepcja Anne Duffy, w oparciu o badanie potomstwa wysokiego ryzyka, opisuje rozwój choroby na wczesnych etapach jako następujące po sobie stadia, tj. zaburzenia psychiczne niezwiązane z nastrojem, zaburzenia afektywne o mniejszym nasileniu i ciężkie zaburzenia nastroju rozpoczynające się w dzieciństwie, z próbą wyróżnienia podtypów choroby w zależności od efektu profilaktycznego stosowania litu u rodzica. Model Michaela Berka został skonstruowany równolegle do algorytmów terapeutycznych, klasyfikując stadia choroby w oparciu o obraz kliniczny, rokowanie i reakcję na leczenie. Identyfikuje osoby wysokiego ryzyka, zakłada konieczność wczesnej interwencji i jest proponowany jako wyróżnik przebiegu CHAD. Model Flavio Kapczinskiego opiera się na zjawisku obciążenia allostatycznego, ocenie zmian biomarkerowych i funkcji poznawczych w okresie epizodu choroby i między epizodami. Istotną konsekwencją wprowadzenia modelu stagingu CHAD jest ustalenie sposobu leczenia adekwatnego do etapu przebiegu choroby. Model ten podkreśla konieczność wczesnych interwencji i definiuje pierwszy epizod choroby jako krytyczny cel wczesnej interwencji, dając nadzieję na możliwość prewencji neuroanatomicznym, neuropsychologicznym, klinicznym i funkcjonalnym konsekwencjom choroby.
Summary
The concept of staging as a description of clinical advancement of illness is prevalent and commonly used in medicine. Regarding bipolar mood disorder (BD) a staging model assumes a progression from prodromal (at-risk) to more severe and treatment-refractory conditions. Four different staging models of BD have been proposed. The concept of Robert Post’s is based on the phenomenon of kindling and neurosensitization, assuming a role of stressors in triggering the first episode of illness, with subsequent persistent changes in the activity of neurones, greater vulnerability to relapse and worse response to treatment. The concept of Anne Duffy’s is based on the research of high risk bipolar offspring and describes the early development of the illness as successive stages, i.e. non-mood disorders, minor mood disorders and acute episodes of illness, starting in childhood, with an attempt to distinguish subtypes of the disease depending on the parent’s response to prophylactic lithium treatment. The model of Michael Berk’s has been constructed in parallel to the therapeutic algorithms and classifies the stages of illness based on clinical features, prognosis, and response to treatment. It also identifies high risk individuals, highlights need of early intervention and is proposed as a course specifier for BD. The model of Flavio Kapczinski’s is based on a phenomenon of allostatic load and evaluation of the changes of biomarkers and cognitive functions during the episode and between episodes. A significant consequence of introducing the staging model is employing treatment which is adequate to a stage of the illness. The model underlines a necessity of early intervention and defines the first episode of the illness as a critical target of it, in a hope to a possibility of prevention against neuroanatomical, neuropsychological, clinical and functional consequence of the illness.
Słowa klucze: choroba afektywna dwubiegunowa, etapy przebiegu, allostaza
Key words: bipolar disorder, staging, allostasis



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 627–636

Janusz Rybakowski, Joanna Drogowska, Maria Abramowicz, Maria Chłopocka-Woźniak, Stanisław Czekalski
Wpływ długotrwałego podawania litu na czynność nerek
The effect of long-term lithium treatment on kidney function
Streszczenia
W roku 1963 po raz pierwszy wykazano, że długotrwałe stosowanie litu wywiera działanie „normotymiczne” zapobiegające nawrotom manii i depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Mimo wprowadzenia wielu innych leków o działaniu normotymicznym lit pozostaje nadal lekiem pierwszego rzutu dla profilaktyki epizodów chorobowych w zaburzeniach afektywnych. Lit wydalany jest niemal wyłącznie na drodze nerkowej, a jego klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny i podlega wpływom czynników natriuretycznych i antynatriuretycznych. Obecne niemal 40-letnie doświadczenia dotyczące długotrwałego stosowania litu wskazują na możliwość efektów neurotoksycznych tego jonu. Osłabienie zdolności zagęszczania moczu, które u niewielkiego odsetka pacjentów może osiągnąć nasilenie moczówki prostej, występuje po kilku tygodniach stosowania litu. W leczeniu moczówki prostej korzystne wyniki uzyskano przy zastosowaniu amiloridu, leku blokującego nabłonkowy kanał sodowy. Natomiast u części pacjentów po 10–20 latach stosowania litu może dojść do upośledzenia czynności nerek o charakterze nefropatii śródmiąższowej, która u niewielkiej części chorych może doprowadzić do schyłkowej niewydolności nerek. Do rzadziej spotykanych powikłań długotrwałego stosowania litu należy hiperkalcemia i zespół nerczycowy. U pacjentów długotrwale otrzymujących lit konieczna jest okresowa ocena czynności nerek w postaci oznaczania stężenia kreatyniny w surowicy oraz współczynnika przesączania kłębuszkowego. W przypadku stwierdzenia objawów nefropatii u pacjenta leczonego litem wskazane jest odstawienie litu. Pacjent po odstawieniu litu z powodu nefropatii winien pozostawać w leczeniu nefrologicznym.
Summary
In 1963 it was first demonstrated that long-term lithium administration exerts a “mood-stabilising” effect, preventing recurrences of mania and depression in bipolar affective disorder. Despite the introduction of many other drugs having mood-stabilising effect, lithium still remains the first choice drug for the prophylaxis of affective episodes in mood disorder. Lithium is eliminated nearly exclusively by the kidneys: lithium clearance is proportional to creatinine clearance and is influenced by natriuretic and antinatriuretic factors. Nowadays, nearly 40-year experience with long-term lithium treatment point to a possibility of nephrotoxic effects of this ion. Impaired urinary concentrating ability, which, in a few patients can reach an intensity of diabetes insipidus, can occur after several weeks of lithium administration. Favourable results in the treatment of diabetes insipidus have been obtained with amiloride, the drug which block epithelial sodium channel. However, after 10-20 years of treatment, lithium-induced interstitial nephropathy may be demonstrated in some patients, which, in small proportion of the latter may lead to end-stage renal disease. Lithium-induced hipercalcemia and nephrotic syndrome are rare complications of lithium therapy. In patients on long-term lithium therapy periodic monitoring of kidney function by measuring serum creatinine concentration and glomerular filtration rate is necessary. In case of detecting nephropathy, a discontinuation of lithium should be considered. The patient in whom lithium was discontinued due to nephropathy should remain in nephrological treatment.
Słowa klucze: lit, nerki, moczówka prosta, nefropatia
Key words: lithium, kidneys, diabetes insipidus, nephropathy



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 637–647

Bartosz Grabski, Grzegorz Iniewicz, Magdalena Mijas
Zdrowie psychiczne osób homoseksualnych i biseksualnych – przegląd badań i prezentacja zjawiska
Mental health of homosexual and bisexual people – review of research and presentation of phenomenon
Streszczenie
Zagadnienia zdrowia psychicznego i psychologicznego dobrostanu osób należących do mniejszości seksualnych stały się w ostatnich latach jednym z ważkich tematów badawczych. Skupiają uwagę nie tylko psychiatrów, psychologów, czy seksuologów, ale także innych specjalistów z obszaru zdrowia publicznego. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, iż zaburzenia psychiczne nękające mniejszości seksualne stanowią źródło nie tylko indywidualnego cierpienia i dysfunkcji, ale także, duży, choć do tej pory pomijany problem społeczny. Także badania w tej dziedzinie były dotychczas w znacznej mierze niemiarodajne, gdyż opierały się na błędnym paradygmacie uznającym bezdyskusyjnie homoseksualność za  zjawisko z dziedziny psychopatologii.  W myśl powyższego zakładano, że reprezentatywne dane o tej populacji można zatem z powodzeniem uzyskiwać na podstawie prób klinicznych. Nowsze prace badawcze analizujące stan zdrowia psychicznego tej stosunkowo dużej grupy społecznej opierają się na wielkich badaniach populacyjnych, stąd stwarzają nadzieję na bardziej realną ocenę  omawianego zagadnienia. W pracy przedstawiono aktualny przegląd odnośnych badań, który wskazuje na  zwiększone ryzyko  występowania zaburzeń psychicznych wśród członków mniejszości seksualnych. Fakt ten wiąże się w literaturze przedmiotu z funkcjonowaniem w negatywnie nastawionym środowisku społecznym, czyli ekspozycją na tzw. stres mniejszościowy.
Summary
The issues of mental health and psychological well-being of sexual minorities have become one of the ponderable scientific questions in recent years. Not only do they attract the attention of psychiatrists, psychologists or sexologists, but also of public health professionals. It is because psychiatric disorders in sexual minorities are not only the source of individual suffering and dysfunction, but also a big and so far unappreciated social problem. The research results in this field were mostly unreliable in the past, because they were based on the false paradigm, assuming that homosexuality unquestionably belongs in the realms of psychopathology. This became a major selection bias in which researchers tried to draw conclusion upon the mental status of the hole population of homosexual people only from studies of clinical populations. New studies analyse the mental status of this relatively big social group implementing data from epidemiological population-based studies, which allows the more realistic assessment of the problem. In this work we presented new data indicating the elevated risk of psychiatric disorders within the sexual minorities. The problem was discussed in the context of living in the reluctant and hostile environment (minority stress exposure).
Słowa klucze: zaburzenia psychiczne, mniejszości seksualne, homoseksualność, stres mniejszościowy, LGB
Key word: psychiatric disorders, sexual minorities, homosexuality, minority stress, LGB



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 649–663

Grzegorz Iniewicz, Bartosz Grabski, Magdalena Mijas
Zdrowie psychiczne osób homoseksualnych i biseksualnych – rola stresu mniejszościowego
Mental health of homosexual and bisexual people – role of minority stress
Streszczenie
Wyniki badań wskazują, że rozpowszechnienie problemów emocjonalnych wśród osób o homoseksualnej orientacji jest wyższe niż w populacji ogólnej. Błędem byłoby jednak wnioskowanie na tej podstawie o bezpośrednich związkach między homoseksualnością a występowaniem zaburzeń psychicznych. Fakt ten, opierając się na prowadzonych badaniach, podkreślają największe światowe towarzystwa zajmujące się zdrowiem psychicznym. Bez jednoznacznej odpowiedzi pozostaje jednak pytanie o przyczyny większego rozpowszechnienia zaburzeń psychicznych wśród przedstawicieli mniejszości seksualnych. Jedną z najbardziej interesujących, bo integrujących różnorodne czynniki i pozwalających uniknąć ryzyka patologizacji homoseksualności, prób wyjaśnienia tej zależności jest teoria stresu mniejszościowego. W niniejszym artykule staramy się przybliżyć tę koncepcję, mając nadzieję, iż będzie ona przydatna w lepszym zrozumieniu sytuacji osób homoseksualnych.
Summary
The results of the researches show that the prevalence of emotional problems among homosexual persons is higher in comparison with the general population. However, homosexual orientation should not be treated as a reason for that, which is stressed by the greatest associations of mental health, basing on research. The question of the causes of increased prevalence of mental disorders among members of the sexual minorities remains without a clear answer. The theory of minority stress seems to be a very interesting explanation. It integrates a variety of risk factors, which may influence the stress level. In the article we try to explain this concept, hoping that it will be useful in understanding the situation of homosexual people.
Słowa klucze: stres mniejszościowy, zaburzenia psychiczne, mniejszości seksualne, homoseksualność
Key words: minority stress, psychiatric disorders, sexual minorities, homosexuality



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 665–675

Bartosz Grabski, Marcin Siwek, Dominika Dudek, Rafał Jaeschke, Krzysztof Banaszkiewicz
Objawy psychotyczne sugerujące schizofrenię u pacjenta z potwierdzonym rozpoznaniem choroby Huntingtona – opis przypadku
Schizophrenia-like psychotic symptoms in a patient with confirmed Huntington’s disease: A case report
Streszczenie
Cel badania: Omówienie problemów diagnostycznych i terapeutycznych u chorego będącego nosicielem mutacji w genie odpowiedzialnym za powstawanie choroby Huntingtona, u którego wystąpiły objawy psychotyczne o typie schizofrenii.
Metoda: Opis przypadku.
Wyniki: 35-letni chory z potwierdzoną badaniem genetycznym chorobą Huntingtona (Huntington’s disease – HD), u którego na wiele lat przed pełnym ujawnieniem się ruchów pląsawiczych doszło do wyraźnej globalnej zmiany w zachowaniu, a następnie (w bliskim związku czasowym z pierwszą obserwacją dyskretnych ruchów mimowolnych) wystąpiły wyraźne objawy wytwórcze o charakterze uznawanym za typowy dla schizofrenii (urojenia prześladowcze, wpływu i zmiany postaci ciała; pseudohalucynacje słuchowe o typie głosów zagrażających i nakazujących). W dniu przyjęcia do szpitala (w następstwie próby samobójczej) chory wykazywał ambiwalencję i ambitendencję; okresowo był pobudzony psychoruchowo. W wyniku zastosowanej farmakoterapii (olanzapina w dawce 20 mg/d i amisulprid w dawce 400 mg/d) uzyskano stopniową poprawę stanu psychicznego.
Wnioski: W diagnostyce różnicowej zaburzeń psychotycznych należy uwzględnić HD. U chorych na HD przed pojawieniem się objawów ruchowych mogą występować rozmaite objawy psychopatologiczne (w tym psychotyczne). W procesie terapeutycznym powinni uczestniczyć zarówno neurologowie, jak i psychiatrzy. Wydaje się (choć dostępne dane są nieliczne i niskiej jakości), że stosowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych u tych chorych przynosi zadowalające efekty.
Summary
Aim. The aim of this study is to discuss diagnostic and therapeutic challenges in a patient with a mutation in the gene responsible for the development of Huntington’s disease (HD) who presented schizophrenia-like psychotic symptoms.
Method. A case report.
Results. A 35-year old man with genetically-confirmed HD who developed significant behavioural changes that occurred many years prior to the outbreak of choreic movements. There was a close temporal relationship between an onset of discrete involuntary movements and schizophrenia-like psychotic symptoms (delusions of persecution, reference and bodily change, as well as auditory pseudohallucinations of threatening and commanding voices). At admission (subsequently to a suicidal attempt) he was ambivalent, ambitendent and – periodically – agitated. Pharmacotherapeutic regime of olanzapine (20 mg qd) and amisulpride (400 mg qd) led to a gradual improvement of the patient’s mental status.
Conclusions. HD should always be included in the differential diagnosis of psychotic disorders. Patients with HD can exhibit various psychopathological symptoms (including psychotic ones) prior to the outbreak of movement symptoms. Both neurologists and psychiatrists should take part in the therapeutic process. Atypical antipsychotics seem to be effective in the discussed group of patients (although the evidence body consists mainly of scarce, low-quality data).
Słowa klucze: schizofrenia, choroba Huntingtona, współchorobowość
Key words: schizophrenia, Huntington’s disease, comorbidity



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 677–689

Janusz Heitzman, Małgorzata Opio, Alfreda Ruzikowska, Anna Pilszyk
Przeniesiony zespół Münchausena w opinii sądowo-psychiatrycznej – opis przypadku i kontrowersje etyczne
Münchausen syndrome by proxy in a forensic psychiatric evaluation – the description of a case and ethical controversy
Streszczenie
Cel pracy.  Przedstawienie trudności w diagnozowaniu przeniesionego zespołu Münchausena.
Metoda. Porównanie odmiennych wniosków z czterech opinii sądowo-psychiatrycznych wydanych w jednej sprawie z koniecznością odpowiedzi na  pytania  sądu, w jakich okresach i dlaczego pogarszał się stan zdrowia dziecka, w związku z podejrzeniem, że  matka działała na jego szkodę.  W pierwszej opinii medyczno-sądowej lekarz leczący, jednocześnie ordynator oddziału i osoba zawiadamiająca policję o działaniu matki na szkodę dziecka, rozpoznał przeniesiony zespół Münchausena.  Druga opinia była  wydana przez psychologa, który stwierdził, że  opiniowaną cechowała nadmierna postawa introspekcyjna, przesadna dokładność, skrupulatność i nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na pytania sądu. W  trzeciej opinii biegłe przyjęły, że funkcjonowanie badanej nie stwarzało zagrożenia dla życia i zdrowia  dziecka. Opinia czwarta, opracowana przez autorów niniejszej  pracy, przyjęła, że w analizowanej historii choroby z hospitalizacji dziecka  nie  znaleziono argumentów do rozpoznania przeniesionego zespołu Münchausena.
Wyniki. Z przeprowadzonego rozszerzonego badania ambulatoryjnego opiniowanej i analizy dokumentacji lekarskiej z licznych, bo  31 hospitalizacji dziecka wynikało, że poprawa stanu zdrowia nie była związana  z odsunięcia matki od dziecka, ale była wynikiem konsekwencji terapeutycznej zespołu leczącego, kontynuacji  i modyfikacji leczenia.
Wnioski. Przy powoływaniu biegłego należy uwzględnić art.196 kpk, który stanowi, że biegłym nie powinien być lekarz leczący, ponieważ jego opinia traci walor bezstronności. Samo rozpoznanie przeniesionego zespołu Münchausena budzi wiele kontrowersji.
Summary
Aim. Presentation of the difficulties in diagnosing Münchausen syndrome by proxy.
Method. Comparison of four different conclusions in forensic psychiatric opinions issued in one case, due to the need of answering to the questions of the court, in what periods and why was the deterioration of the child’s health, in connection with an allegation that the mother has acted to his detriment. In the first medical-legal opinion the treating physician, while being the head of the ward and the person informing the police of the action against a child by the mother, recognised Münchausen syndrome by proxy. The second opinion was delivered by a psychologist, who stated that the mother distinguished the introspective attitude characterised by excessive, exaggerated accuracy, thoroughness, and did not give a unambiguous answer to the questions of the court. In the third opinion the experts accepted that the functioning of the subject does not create a threat to life and health of the child. The fourth opinion developed by the authors of this paper noted that in the analysed medical records of the childs’ hospitalisation, no arguments were found to recognise Münchausen syndrome by proxy.
Results. In the conducted extended ambulant study of the subject and the analysis of the medical documentation of the 31 hospitalisations of the child showed that the improvement of the child’s health was not associated in exclusion of pushing aside the mother from the child, but was the result of the consistency of the therapeutic treatment team, the continuation and the modification of the treatment.
Conclusions. In appointing the expert, the art. 196 of the Code of Criminal Procedure should be considered, which states that the expert should not be the treating doctor, because his opinion loses value impartiality. Diagnosis of Münchausen Syndrome by proxy itself stirs up numerous controversies..
Słowa klucze: przeniesiony zespół Münchausena, konflikt etyczny, opinia sądowa
Key words: Münchausen syndrome by proxy, ethical conflict, forensic opinions



Psychiatria Polska
2012, tom XLVI, numer 4
strony 691–707

Jerzy A. Sobański
Współczesne kierunki badawcze w polskiej psychiatrii na podstawie publikacji w Psychiatrii Polskiej w latach  2010–2012. Doniesienie wstępne
ENGLISH FULLTEXT: Contemporary research directions in “Polish psychiatry” [Psychiatria Polska] on the basis of publications in the years 2010–2012. A preliminary report
Streszczenie
Cel: Próba określenia głównych kierunków badań, podejmowanych aktualnie w polskim środowisku psychiatrycznym.
Materiał i metoda: Na postawie ostatnich 15 zeszytów dwumiesięcznika Psychiatria Polska podjęto próbę określenia głównych kierunków badań, będących przedmiotem publikacji w dwumiesięczniku PTP. Analizowano tematy badań, ich autorstwo i miejsce powstania, oraz kategorie bibliometryczne publikacji.
Wyniki: Większość prac dotyczyła psychopatologii, diagnostyki i etiopatogenezy zaburzeń psychicznych. Publikacji dotyczących farmakoterapii i psychoterapii było stosunkowo niewiele, Spośród 370 autorów i współautorów, większość (70%) opublikowała w Psychiatrii Polskiej tylko jedną pracę. Publikacje badawcze, zwłaszcza oryginalne pochodziły głównie z ośrodków akademickich Sponsorowanie było rzadkie – najczęściej (15%) w postaci grantów akademickich, MNiSW i NCN, incydentalnie (4%) pochodziło od firm farmaceutycznych.
Wnioski: Współcześnie, prace badawcze polskich psychiatrów koncentrują się głównie na tematyce etiopatogenezy psychoz (zarówno badania oryginalne jak i przeglądowe), głównie z obszaru psychiatrii dorosłych.
Summary
Aim. An attempt to determine the main research directions currently undertaken in Polish psychiatry.
Material and methods. On the basis of the last 15 issues of the bimonthly journal Polish Psychiatry it was attempted to determine the main directions of research, subjected to publications in the bimonthly journal of PTP. The research topics, their authorship and place of origin, as well as bibliometric categories of the publications were analysed.
Results. Most of the works concerned the psychopathology, diagnosis and aetiology of mental disorders. There were relatively not many publications concerning pharmacotherapy and psychotherapy. Of the 370 authors and co-authors, the majority (70%) have published only one article in “Polish Psychiatry”. Empirical publications, especially the original ones, came mainly from academic centers. Sponsorship was rare – most often (15%) in the form of university, Ministry of Science and Higher Education and National Science Centre grants, incidentally (4%) came from pharmaceutical companies.
Conclusions. At present, the empirical studies of Polish psychiatrists focus mainly on the aetiopathogenesis of psychoses (both original researches and reviews), mainly in the area of adult psychiatry.
Słowa klucze: polska psychiatria, badania, publikacje, „Psychiatria Polska”
Keywords: Polish psychiatry, research, publications, “Polish Psychiatry”



Omówienia książek i czasopism

Józef K. Gierowski
Ryszard Stach, Sumienie i mózg. O wewnętrznym regulatorze zachowań moralnych
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2012, s. 170

Janusz Heitzman
James Morrison, Diagnoza psychiatryczna – praktyczny podręcznik dla klinicystów
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012
Redakcja naukowa wydania I polskiego: Janusz Heitzman



Wspomnienie pośmiertne
Profesor Stanisław Dąbrowski 1922–2012





ISSN 0033-2674


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

 

Psychiatria Polska
jest indeksowana w:

INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 1,48)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus
Cochrane Library
CrossRef/DOI


Psychiatria Polska
is an open access journal


Rekomendujemy stronę:
We recommend:
Pharmacological Reports




+48 012 633 40 67
telefon kontaktowy