44, 3

PSYCHIATRIA POLSKA 2010; VOL. 44, NR. 3


Tomasz Zyss, Andrzej Zięba, Robert T. Hese, Dominika Dudek, Bartosz Grabski
Głęboka stymulacja mózgu – najnowszą fizykalną metodą leczenia depresji  301-317
Deep brain stimulation – the newest physical method of treatment of depression   301-317
Streszczenie
Głęboka stymulacja mózgu DBS jest najnowszą fizykalną metodą leczenia zaburzeń depresyjnych. W trakcie stosowanie tej techniki w schorzeniach neurologicznych (np. choroba Parkinsona) obserwowane były zmiany nastroju. Po raz pierwszy stymulację DBS w terapii depresji przeprowadziła w 2005 r. Helen Mayberg i wsp. Elektrody umieszczone zostały w okolicy pól Brodmanna 25. W okresie minionych lat jedynie około 30-40 pacjentów z oporną na leczenie depresją zostało poddanych tej działaniu tej metody.
Praca omawia szereg problemów związanych ze stosowaniem DBS u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi.
Summary
The deep brain stimulation DBS is the newest physical method of the treatment of depressive disorders. When applying of this technique in neurological illnesses (e.g. Parkinson’s disease), mood changes were observed. In 2005, Helen Mayberg et al. used DBS in the therapy of the depression for the first time. Stimulating electrodes were placed in Brodmann areas 25. In the period of some past years, only about 30-40 patients with refractory depression have undergone DBS treatment. Numerous problems connected with applying DBS in patients with psychiatric disorders are described in the paper.

 

Monika Talarowska, Antoni Florkowski, Krzysztof Zboralski, Piotr Gałecki
Różnice w przebiegu depresji między kobietami a mężczyznami stwierdzone na podstawie testu MMPI-2  319-328
Differences in the course of depressive disorders among women and men measured by MMPI-2  319-328
Streszczenie
Cel: Celem pracy jest porównanie wyników skal klinicznych testu MMPI-2 w grupie kobiet i mężczyzn z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi.
Metoda: W badaniu wzięło udział 36 osób (w wieku: 23-62 lata, średni wiek = 51,27 lat, SD = 8,84): 19 kobiet (52,77%; w wieku: 23–59 lata, średni wiek=51,16 lata, SD = 4,74) oraz 17 mężczyzn (47,23%, w wieku: 23-62 lata, średni wiek = 51,41 lata, SD = 12,07) hospitalizowanych w Klinice Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. W badaniu wykorzystano Kwestionariusz MMPI-2 (Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości, Minnesota Multiphasic Personality Inventory) w adaptacji T. Kucharskiego, wykorzystywany w diagnostyce różnicowej oraz 21-itemową Skalę Depresji Hamiltona (Hamilton Depression Rating Scale, HDRS), do oceny nasilenia zaburzeń depresyjnych.
Wyniki: Zaobserwowano istotne statystycznie różnice między badanymi grupami w wykonaniu testu MMPI-2 oraz brak istotnych różnic w nasileniu zaburzeń depresyjnych mierzonych HDRS.
Wnioski: 1). Do objawów zaburzeń depresyjnych typowych dla kobiet można zaliczyć: nadmierną koncentrację na somatycznym stanie zdrowia, liczne skargi na dolegliwości fizyczne, brak energii, problemy ze snem, osłabienie koncentracji uwagi oraz niskie poczucie własnej wartości, niepewność siebie i pesymizm. 2). Badani mężczyźni uzyskali istotnie niższe wyniki w porównaniu do kobiet w następujących skalach testu MMPI-2: hipochondrii i histerii oraz podskali D1, D3 i D4 skali depresji. 3). Test MMPI-2 jest narzędziem pozwalającym na szczegółową diagnostykę zaburzeń depresyjnych w grupie kobiet i mężczyzn z zaburzeniami afektywnymi.
Summary
Aim. The aim of the study is to assess the differences between clinical scales of MMPI-2 among women and men suffering from depressive disorders.
Method. 36 patients were examined (aged 23-62 years, average age=51.27, SD=8.84): 19 women (52.77%, aged 23-59, average age=51.16, SD=4.74) and 17 men (47.23%, aged: 23-61, average age=51.41, SD=12.07). All patients were hospitalised in the Clinic of Adult Psychiatry Medical University of Łódź. The Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI-2, adapted by T. Kucharski) and Hamilton Depression Rating Scale (HDRS, consisting of 21-items) were used. MMPI-2 is used in psychological diagnostic and HDRS is used to assess the intensity of depressive disorders.
Results. Relevant statistical differences between women and men in the several clinical scales of MMPI-2 were observed. There were no relevant statistical differences between the examined groups in the HDRS.
Conclusions. 1). The characteristic symptoms of depressive disorders for women are: the excessive concentration on physical health, numerous complaints about physical disabilities, lack of energy, insomnia, diminishing of attention concentration and low self-esteem, diffidence and pessimism 2). Examined men achieved statistically lower results than women in the following scales: hypochondria, hysteria and D1, D3, D4 subscales of the depression scale. 3). MMPI-2 is one of the psychological methods which allow for a specific diagnosis of depressive disorders symptoms among women and men.

 

Eugenia Mandal, Karolina Zalewska
Psychiczna kobiecość i męskość, poczucie własnej atrakcyjności, style przywiązania, style radzenia sobie i strategie autoprezentacji u kobiet podejmujących próby samobójcze   329-339
Psychological femininity and masculinity, self-appeal, attachment styles, coping styles and strategies of self-presentation among women with suicide attempts   329-339
Streszczenie
Cel: Celem badania było zdiagnozowanie wybranych charakterystyk osobowych kobiet podejmujących próby samobójcze: psychicznej kobiecości i męskości, poczucia własnej atrakcyjności, stylów przywiązania, strategii autoprezentacji oraz stylów radzenia sobie ze stresem.
Metoda: Badaniami objęto 35 dorosłych kobiet, które miały za sobą próby samobójcze oraz grupę kontrolną (35 kobiet). Wykorzystano: Inwentarz Płci Psychologicznej (IPP), Skalę Poczucia Własnej Atrakcyjności (SPWA), Narzędzie do pomiaru Stylów Przywiązania (SP), Kwestionariusz Strategii Autoprezentacji (KSA), Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS).
Wyniki: Kobiety podejmujące próby samobójcze posiadały niższy wskaźnik psychologicznej męskości, niższe poczucie własnej atrakcyjności niż kobiety z grupy kontrolnej, charakteryzowały się unikającym stylem przywiązania, stosowały strategię autodeprecjacji w autoprezentacji i styl radzenia sobie ze stresem zorientowany na emocje. Predyktorami ryzyka zachowań suicydalnych okazały się głównie: unikający styl przywiązania i strategia autodeprecjacji w autoprezentacji.
Wnioski: Parasuicydentki posiadają obniżone poczucie własnej wartości i niskie kompetencje społeczne, co ogranicza ich sposoby radzenia sobie w sytuacjach trudnych.
Summary
Aim. The aim of this study was to diagnose particular personality characteristics of women with suicide attempts: psychological femininity and masculinity, self-appeal, attachment styles, self-presentation strategies and coping styles.
Method. A group of 35 adult women who attempted suicide and the control group (35 women) were submitted to a research. The following measures were used: Inventory of Gender Identity (IPP), Strategies of Self-presentation Questionnaire (KSA), Attachment Style Test, Sense of Self-Appeal Scale (SPWA), Coping Inventory of Stressful Situations (CISS).
Results. Female suicide-attempters had a lower index of psychological masculinity and a lower sense of self-appeal than women in the control group. They were characterised by an avoidant attachment style, used a strategy of self-depreciation in self-presentation and an emotion-oriented style of coping. The predictors of risk of suicide behaviours that mainly showed: avoidant-attachment style and strategy of self-depreciation in self-presentation.
Conclusions. Parasuicides were characterised by lower self- esteem and weak interpersonal skills, which reduced their ways of coping in difficult situations.

 

Dorota Frydecka, Krzysztof Małyszczak, Angelika Chachaj, Andrzej Kiejna
Struktura czynnikowa Kwestionariusza Ogólnego Zdrowia (GHQ-30)  341-359
Factorial Structure of the General Health Questionnaire (GHQ-30)  341-359
Streszczenie
Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia (ang. General Health Questionnaire, GHQ) został stworzony przez Goldberga w latach 70. jako instrument przesiewowy służący do oceny stanu zdrowia psychicznego. Mimo szerokiego wykorzystania kwestionariusza jako narzędzia jednowymiarowego, badania nad jego strukturą czynnikową wskazują, że wyróżnić można więcej niż jeden wymiar.
Cel: celem artykułu jest przegląd badań dotyczących analizy czynnikowej wersji Kwestionariusza Ogólnego Zdrowia zawierającej 30 pozycji (GHQ-30) i przedstawienie wyników analizy przeprowadzonego przez nas badania.
Badani i metoda: podstawą badania była grupa 623 osób z zaburzeniami nerwicowymi lub chorobami somatycznymi, w tym 130 mężczyzn i 493 kobiet w wieku od 17 do 85 lat. Liczbę punktów obliczono stosując metodę Likerta. Do oceny struktury czynnikowej testu użyto metody czynników głównych z rotacją ortogonalną varimax znormalizowaną.
Wyniki: wykazano wysoką spójność wewnętrzną skali i wysoką korelację pomiędzy pozycją testu a wynikiem ogólnym dla większości pozycji testowych. Analiza czynnikowa wskazuje, że wyróżnić można trzy czynniki, które zostały nazwane jako: lęk i depresja, relacje interpersonalne, ogólne radzenie sobie. Czynniki te łącznie wyjaśniają 58% wariancji.
Wnioski: wyniki potwierdzają zarówno wieloczynnikowość (na poziomie czynników niższego rzędu) jak i jednoczynnikowość (na poziomie czynnika wyższego rzędu) kwestionariusza GHQ-30
Summary
The General Health Questionnaire (GHQ) was designed by Goldberg in the 1970’s as a screening instrument to provide information on the mental wellbeing. Although it is widely used as a unidimensional instrument, factor analyses tend to suggest that it contains more than one dimension.
Aim. The purpose of this paper is to review the factor-analytic research that has been carried out with regard to the 30-item General Health Questionnaire (GHQ-30) and to present the results of the analysis of our research.
Material and methods. A total of 623 patients suffering from neurotic disorders and somatic illnesses were included into the study, 130 men and 493 women at the age ranged from 17 to 85 years old. A total score was calculated with Likert’s method. The principal factor analysis with orthogonal varimax normalised rotation was used.
Results. The GHQ-30 was found to have high internal consistency as a scale and high item-total correlations for most of the items. The factorial analysis showed that three factors labelled as the followed can be abstracted from the scale: depression and anxiety, interpersonal relations, general functioning. These factors jointly account for 58% of the variance.
Conclusions. results showed both multifactorial (at the level of a lower order) and unifactorial (at the level of an upper order) structure of the GHQ-30.

 

Monika Talarowska, Antoni Florkowski, Krzysztof Zboralski, Piotr Gałecki
Badanie neuropsychologiczne pacjentów z przejściową amnezją globalną   361-370
Neuropsychological examination among patients suffering from transient global amnesia   361-370
Streszczenie
Przejściowa amnezja globalna (przemijająca niepamięć całkowita, TGA, transient global amnesia) jest krótkotrwałym zaburzeniem o niewyjaśnionej etiologii. Charakteryzuje się ona luką pamięciową o obrazie amnezji wstecznej (dotyczy okresu czasu od kilku dni do kilku lat) i następczej (obejmuje przedział czasu od kilku do kilkunastu godzin, najczęściej od 4 do 8), znaczną dezorientacją co do czasu (ponad 90% chorych) i miejsca (około 50% pacjentów), przy zachowanej orientacji autopsychicznej i zdolności do rozpoznawania innych osób. Początek przejściowej amnezji globalnej jest nagły i niemożliwy do przewidzenia. Zaburzenia pamięci obecne w TGA mają niespecyficzny charakter, nie są ograniczone do jednej modalności zmysłowej, czy jednego rodzaju materiału. Nie obserwuje się również współtowarzyszących objawów neurologicznych. U 10-20% pacjentów po przebytym epizodzie TGA wystąpi kolejny epizod niepamięci. Wśród czynników ryzyka przejściowej amnezji globalnej wymienia się zarówno czynniki natury biologicznej, jak i psychologicznej. Celem pracy jest przybliżenie symptomatologii i etiologii TGA oraz opis psychologicznych narzędzi diagnostycznych, które mogą być pomocne w diagnostyce różnicowej.
Summary
Transient global amnesia (TGA) is a temporary disease with an unexplained aetiology. The clinical picture of TGA is characterised by retrograde amnesia (spanning from several days to several years), anterograde amnesia (from few to several hours, most often from 4 to 8), significant disorientation with respect to time (about 50% of the patients) and place (above 90% patients), preserved auto-orientation and preserved ability to recognise other people. The onset of transient global amnesia is sudden and unpredictable. Memory impairments in TGA are unspecific and they are not limited to one single sense or to one given type of material. In TGA there is a lack of comorbid neurological symptoms. Among 10-20% patients after one TGA episode there is a possibility of a next one. Among the risk factors of transient global amnesia we can distinguish biological and psychological variables. The aim of the study is to present symptoms and aetiology of TGA and to show several neuropsychological methods which can be used in differential diagnosis.

 

Stanisław Kwiatkowski, Anna Starowicz, Olga Milczarek, Agnieszka Kułaga
Pourazowy zespół Klüvera–Bucy’ego – opis i porównanie dwóch przypadków klinicznych   371-380
Postraumatic Klüver–Bucy syndrome – description and comparison of two clinical cases   371-380
Streszczenie
Cel badania: Zespół Klüvera–Bucy’ego po raz pierwszy opisany został w latach pięćdziesiątych XX wieku u pacjentów po obustronnej destrukcji płatów skroniowych  i stanowi zbiór objawów neuropsychologicznych takich jak: zaburzenia popędu seksualnego, zmiana nawyków żywieniowych (bulimia i anoreksja), hiperoralność, zaburzenia emocjonalne, ogólne odhamowanie wraz z euforią, agnozja wzrokowa i tzw. postrzeganie przez usta. Przyczyną zespołu Klüvera–Bucy’ego są: uraz, infekcja centralnego systemu nerwowego, zwłaszcza herpetyczna, choroba Picka, padaczka skroniowa oraz zespół paraneoplastyczny. Większość doniesień naukowych dotyczących zespołu Klüvera – Bucy’ego odnosi się do pacjentów dorosłych, natomiast u dzieci stanowi rzadkość. Intensywność i manifestacja choroby są różne i zależą od wielu czynników.
Metoda: Prezentowany artykuł to opis dwóch przypadków klinicznych dzieci z zespołem Klüvera–Bucy’ego, po wypadku komunikacyjnym z ciężkim urazem czaszkowo-mózgowym i opisem zmian w obrazie tomografii komputerowej.
Wyniki: Do zdiagnozowania zespołu nie jest konieczna pełnoobjawowa manifestacja kliniczna. Pacjentów leczono dużymi dawkami karbamazepiny. Regresja objawów neuropsychologicznych była różna u obojga pacjentów pomimo podobnego uszkodzenia w obrębie centralnego systemu nerwowego. Analizie poddano zarówno stan neurologiczny jak i funkcjonowanie neuropsychologiczne dwójki pacjentów bezpośrednio po urazie. Przeprowadzono badanie katamnestyczne cztery lata po urazie.
Wnioski: Zespół Klüvera–Bucy’ego występuje bardzo rzadko. Objawy neuropsychologiczne nie zależą tylko od rozmiaru organicznego uszkodzenia mózgu lecz stanu intelektualnego i emocjonalnego przed urazem oraz stymulacji społecznej po urazie.
Summary
Aim. Klüver-Bucy syndrome was described in the fifties of the 20th century as a group of neuropsychological symptoms, such as visual agnosia, „oral” tendency, hypermetamorphosis, changes in behaviour, hyper-sexuality (homo-, hetero-, autosexuality) and changes in dietary habits (anorexia, bulimia) that may develop in humans after bilateral damage or dysfunction of the medial temporal lobes. The cause of Klüver-Bucy syndrome may be an injury, central nervous system infection, especially herpetic, Pick disease, temporal epilepsy and paraneoplastic encephalopathy. The condition is very rare in children; its occurrence in childhood was described in a few cases only. Symptom intensity and their manifestation depend on numerous diversified factors.
Methods. A comparative presentation of two clinical cases of Klüver-Bucy syndrome following severe head injuries accompanied by description of computed tomography scans.
Results. The diagnosis of the syndrome does not require the presence of all the axial symptoms. Both patients were treated with carbamazepine. Regression of neuropsychological symptoms took a different course in each child, despite their similar brain damage.
Conclusions. Fully symptomatic Klüver-Bucy syndrome is very rare. The psychological status of patients with this disorder depends not only on the extent of the lesion, but also on pre-injury emotional and intellectual development and post-injury social stimulation.

 

Andrzej Cechnicki, Igor Hanuszkiewicz, Romuald Polczyk, Anna Bielańska
Prospektywna ocena wpływu czasu nie leczonej psychozy na przebieg schizofrenii   381-394
The prospective assessment of the influence of duration of untreated psychosis (DUP) on the course of schizophrenia  381-394
Streszczenie
Cel: Badania są częścią krakowskich, prospektywnych  badań przebiegu schizofrenii. Ogólnym ich celem jest wieloletnia obserwacja chorych na schizofrenię od pierwszego epizodu przez lata życia z chorobą, ocena wyników leczenia i czynników rokowniczych. Celem prezentowanej pracy było zbadanie czy czas nieleczonej psychozy przed pierwszą hospitalizacją psychiatryczną może mieć wartość prognostyczną dla dalszego przebiegu choroby.
Metoda: Przyjęto cztery wskaźniki wyników leczenia: ilość nawrotów, czas rehospitalizacji stacjonarnych, ilość rehospitalizacji stacjonarnych oraz nasilenie objawów psychopatologicznych ocenianych w rok, 3, 7 i 12 lat od pierwszej hospitalizacji. Czas nieleczonej psychozy oceniono w badaniu klinicznym pacjenta i rodziny w chwili pierwszej hospitalizacji. Nasilenie objawów mierzono zmodyfikowaną w UCLA skalą BPRS-S.A. Wyniki: Przyrost liczby nawrotów w poszczególnych katamnezach, był bardziej nasilony w grupie osób o dłuższym DUP (p < ,001). Spadek wyników w BPRS (poprawa objawowa) zaznaczył się wyraźniej u osób, u których DUP był krótki. Miały one istotnie statystycznie niższe wyniki od osób o długim DUP w każdej katamnezie oprócz momentu pierwszej hospitalizacji stacjonarnej (p wyniosło odpowiednio: 0,449; 0,002; 0,012; 0,034 i 0,014). Spadek objawów pozytywnych był silniejszy u osób o krótkim DUP. Jedynie w siedem lat od pierwszej hospitalizacji różnica między obu grupami nie była istotna statystycznie (p dla wszystkich efektów prostych badających różnice między grupami w poszczególnych punktach pomiarowych: 0,230; <0,001, 0,011; 0,214; < 0,001).
Wnioski: 1/ Stwierdzono związek pomiędzy czasem nieleczonej psychozy a dynamiką objawów ogólnych, pozytywnych i ilością nawrotów. 2/ Nie wykryto związku pomiędzy czasem nieleczonej psychozy a dynamiką syndromu negatywnego, natomiast związek z czasem i ilością rehospitalizacji pozostawał na granicy istotności statystycznej. 3/ Replikacja części i brak potwierdzenia innych odległych wyników pozwala uznać, że w badaniach  nad czasem nieleczonej psychozy nadal potrzebne są badania szczegółowe.
Summary
Aim. This study is a part of a prospective schizophrenia research project run in Kraków. The general objective of the project is a long-time observation of people with schizophrenia, starting from the first episode through the years of living with the illness, the assessment of treatment results and predictors. The goal of this study was to investigate whether the level of DUP before the first admission may have a prognostic value in regard to the further course of the illness.
Method. Four indicators of treatment results were observed: the number of relapses, the overall time of inpatient hospitalisations, the number of inpatient hospitalisations and the severity of psychopathological symptoms assessed in 3, 7 and 12 years since the first hospitalisation. DUP was estimated during a clinical interview with a patient and his/her family at the index admission. The severity of symptoms was assessed with BPRS-SA, the UCLA version.
Results. The increase of the number of relapses in follow-up assessments was more prominent in the group with longer DUP (p < 0.001). The decrease of the results of BPRS (symptom improvement) was more prominent in patients with short DUP. They had significantly lower results compared to patients with long DUP at each assessment except the index hospitalisation (p equaled respectively: 0.449; 0.002; 0.012; 0.034 and 0.014). The decrease of positive symptoms was larger in patients with short DUP – significant in all except the 7-year follow-up (p equaled respectively: 0.230; <0.001, 0.011; 0.214; < 0.001).
Conclusions. 1) A relationship was found between the duration of untreated psychosis and the dynamics of general and positive symptoms and the number of relapses. 2) There was no significant relationship between the duration of untreated psychosis and the dynamics of negative symptoms, whereas the relationship between the time and number of re-hospitalisations was on the brink of statistical significance. 3) A replication of some and the lack of confirmation of other long-time results observed by other researchers prompts us to conclude that there still is a need for further studies concerning the duration of untreated psychosis.

 

Dominik Strzelecki, Jolanta Rabe-Jabłońska
Czy osoczowe stężenia glicyny mogą być czynnikiem rokowniczym skuteczności jej stosowania u chorych na schizofrenię?  395-404
Could we use a serum level of glycine as a prognostic factor of its efficacy in schizophrenic patients?  395-404
Streszczenie
Glicyna jest niekompetycyjnym koagonistą receptora NMDA, jonotropowego receptora układu glutaminianergicznego. W licznych badaniach wykazano jej korzystny wpływ na pierwotne objawy negatywne schizofrenii. Główna hipoteza badawcza zakłada istnienie związku między objawami negatywnymi schizofrenii a stężeniem osoczowym glicyny.
Cel pracy: Zbadanie zależności między początkowym stężeniem glicyny w osoczu i zmianą tego stężenia a nasileniem objawów schizofrenii ocenianych skalą PANSS i wybranych funkcji poznawczych wskutek zastosowania glicyny w dawce 0,8 g/kg m.c./dobę per os jako augmentacja dotychczasowego leczenia przeciwpsychotycznego.
Metoda: 29 osób z rozpoznaniem schizofrenii z dominującymi objawami negatywnymi ukończyło 6-tygodniowe prospektywne badanie typu otwartego, podczas którego podawano pacjentom doustnie glicynę (do 60 g/dobę). Na początku i końcu badania wykonano pomiaru stężenia osoczowego glicyny oraz dokonano oceny nasilenia objawów schizofrenii z użyciem PANSS oraz funkcji poznawczych (Test Sortowania Kart Wisconsin, Test Łączenia Punktów i Test Stroopa).
Wyniki: Z danych uzyskanych podczas 2 wizyt - przed i po 6 tygodniach stosowania glicyny wynika,  nie ma istotnej zależności między wynikami uzyskanymi w skali PANSS (w podskali objawów pozytywnych, negatywnych, ogólnej psychopatologii i całkowitej punktacji) a stężeniami glicyny w surowicy. Istotną korelację odnotowano między przyrostem stężenia glicyny a zmniejszeniem ilości błędów w drugiej części testu łączenia punktów (TMT, p=0,02).
Wnioski: Glicyna w zastosowanej dawce może korzystnie wpływać na objawy schizofrenii, na co wskazują wyniki w skali i podskalach PANSS, pomiary jej stężeń w surowicy nie pozwalają natomiast na bezpośrednią ocenę nasilenia objawów czy uzyskanej poprawy. Początkowe stężenia glicyny w surowicy nie mogą być również czynnikiem rokowniczym uzyskanej poprawy objawowej podczas stosowania glicyny jako augmentacji leczenia przeciwpsychotycznego.
Summary
Glutamatergic system – the main excitatory brain system is involved in the pathophysiology of schizophrenia. The ionotropic glutamatergic NMDA receptor participates in mechanisms of controlling neurotransmitter systems such as the dopaminergic, noradrenergic, serotoninergic ones and plays an important role in cognitive functioning. Glycine is a natural coagonist of the NMDA receptor and according to the hypoNMDA hypothesis treatment with its high doses (max. 60g orally per day) can improve symptomatology of schizophrenia e.g. negative symptoms and cognitive functions.
Aim. If there is a correlation between plasma levels (before and after using glycine) and severity of symptoms (at the first and last assessment), then low baseline plasma concentrations could be an indication for choosing glycine in treatment, moreover a useful prognosing tool and finally a support of glutamatergic hypothesis of schizophrenia.
Methods. 28 patients with a diagnosis of schizophrenia according to ICD-10 diagnostic criteria (Table 1) in stable clinical condition and antipsychotic medication (typical and atypical agents) for min. 3 months, had completed a 6 week, prospective and open label study (32 patients enrolled). Between 2 visits patients received glycine in high oral doses (0.8 g/kg/day). Before and afterwards the glycine treatment, psychiatric and cognitive function examination was performed based on PANSS, Trail making test (TMT), Stroop test and Wisconsin card sorting test (WCST). In parallel glycine plasma levels were assessed.
Results. There was a significant reduction in positive, negative, general psychopathology and total PANSS score during the study (Table 2). Also cognitive parameters significantly improved during 6 weeks of glycine use. Serum levels of glycine were markedly higher at the end of our project, but only improvement in part 2 of TMT correlates with changes in aminoacid serum concentrations (p=0.02).
Conclusions. Our results suggest that augmentation of antipsychotic treatment (typical and atypical neuroleptics) with glycine can have a positive influence on schizophrenic symptoms there in cognitive dysfunction, but glycine plasma levels were not a useful predictor of recovery in our patients. Correlation between improvement in performance of TMT and serum level increase suggests that glycine and NMDA receptor can be involved in psychopathology of schizophrenia and cognitive functioning e.g. working memory

 

Paweł Kapelski, Joanna Hauser, Maria Skibińska, Aleksandra Szczepankiewicz, Monika Dmitrzak-Węglarz, Karolina Gorzkowska, Joanna Pawlak, Piotr M. Czerski
Asocjacyjne badania rodzinne polimorfizmów genów DRD1, DRD2, DRD3, DRD4, DAT, COMT w schizofrenii   405-413
Family based association study of DRD1, DRD2, DRD3, DRD4, DAT, COMT gene polymorphism in schizophrenia   405-413
Streszczenie
Cel badań: Określenie częstości przekazywania alleli sześciu genów kandydujących (nawiązujących do dopaminowej hipotezy schizofrenii) przez rodziców ich chorującym na schizofrenię dzieciom. Analizie poddano geny: DRD1 (polimorfizm -48A/G), DRD2 (polimorfizm -141C ins/del), DRD3 (polimorfizm Ser9Gly), DRD4 (polimorfizm -521C/T), DAT (polimorfizm VNTR w 3’-UTR), COMT (polimorfizm Val108(158)Met).
Metoda: W badaniu wzięło udział 116 rodzin (chory z rozpoznaniem schizofrenii i oboje rodziców). Stan psychiczny chorych oraz ich rodziców oceniany był w oparciu o ustrukturalizowany wywiad SCID – dotyczący zaburzeń I osi DSM IV. U wszystkich rodziców pacjentów biorących udział w badaniu nie stwierdzono zaburzeń psychicznych. Analizie poddano DNA wyizolowany z krwi obwodowej metodą wysalania. Oznaczenia genotypowe badanych polimorfizmów przeprowadzono w oparciu o metodę PCR, przy wykorzystaniu analizy PCR-RFLP (DRD1, DRD2, DRD3, DRD4, COMT) i PCR-VNTR (DAT). Analizę statystyczną częstości przekazywania alleli przeprowadzono z wykorzystaniem metody TDT. Do analizy nierównowagi transmisji alleli badanych polimorfizmów zastosowano program Haploview v. 3.2.
Wyniki: W prezentowanym badaniu nie stwierdzono związku analizowanych polimorfizmów genów: DRD2 (-141C ins/del), DRD3 (Ser9Gly), DRD4 (-521C/T), DAT (VNTR), COMT (Val108(158)Met) ze schizofrenią. W przypadku polimorfizmu -48A/G genu DRD1 stwierdzono statystyczny trend w kierunku częstszego przekazywania allelu A genu DRD1 przez rodziców ich chorującym na schizofrenię dzieciom (p=0,091).
Wnioski: Zaobserwowany trend dotyczący genu DRD1 należy traktować ostrożnie. Możliwe jest, że za obserwowany trend odpowiedzialny jest inny, sprzężony z polimorfizmem -48A/G wariant.
Summary
Aim. The aim of the study was to estimate of the transmission of six candidate genes alleles (according to the dopaminergic hypothesis of schizophrenia) by parents to their children with schizophrenia. The genes under investigation were the following: DRD1 (polymorphism -48A/G), DRD2 (polymorphism -141C ins/del), DRD3 (polymorphism Ser9Gly), DRD4 (polymorphism -521C/T), DAT (polymorphism VNTR w 3’-UTR), COMT (polymorphism Val108(158)Met).
Method. There were 116 families in the group under investigation (the ill person and his/her both parents). The patients and their parents were examined using SCID (Structured Clinical Interview for DSM-IV Axis I Disorders). No mental disturbances were found with all the patients’ parents. The DNA was extracted from the peripheral blood leukocytes by the salting out method. Polymorphisms were studied by the PCR method (PCR-RFLP method for: DRD1, DRD2, DRD3, DRD4, COMT and PCR-VNTR method for: DAT).
The statistical analysis of the frequency of transmission of alleles was carried out by the TDT (Transmission Disequilibrium Test) method. To analyse the transmission disequilibrium of alleles under examination, the Haploview v. 3.2. programme was used.
Results. According to the results obtained, no connection between analysed polymorphism of genes: DRD2 (-141C ins/del), DRD3 (Ser9Gly), DRD4 (-521C/T), DAT (VNTR), COMT (Val108(158)Met) and schizophrenia was stated. In the case of polymorphism -48A/G of gene DRD1, a trend was observed towards a more frequent transmission of allele A of gene DRD1 by parents to their children with schizophrenia (p=0.091).
Conclusions. This trend should be interpreted very carefully. There is also the possibility that other variant of gene in linkage disequilibrium with -48A/G polymorphism was responsible for the trend observed in this study.

 

Agata Szulc, Beata Galińska, Eugeniusz Tarasów, Wojciech Dzienis, Bożena Kubas, Beata Konarzewska, Napoleon Waszkiewicz, Regina Popławska
Wpływ leków antypsychotycznych atypowych na funkcjonowanie mózgu w schizofrenii w obrazie spektroskopii protonowej rezonansu magnetycznego   415-426
The influence of atypical antipsychotics on brain functioning in schizophrenia. A proton magnetic resonance study   415-426
Streszczenie
Wstęp: Dotychczasowe badania w schizofrenii potwierdzają występowanie zmian w mózgu widocznych w spektroskopii protonowej rezonansu magnetycznego (1H MRS). Najczęściej obserwuje się obniżenie poziomu N-acetyloasparaginianu (NAA), uważanego za wskaźnik integralności, żywotności i funkcjonowania neuronów. Ostatnio coraz częściej zwraca się uwagę na działanie leków neuroleptycznych na zmiany poziomu związków chemicznych obserwowanych w badaniach 1H MRS.
Cel: Celem niniejszej pracy była ocena wpływu leków antypsychotycznych atypowych na funkcjonowanie mózgu w schizofrenii w obrazie 1H MRS.
Metoda: Zbadano 32 osoby z rozpoznaniem schizofrenii wg ICD-10 i grupę 26 zdrowych osób jako grupę kontrolną. Grupę chorych badano dwukrotnie – pierwszy raz po co najmniej siedmiodniowym okresie bez leków, następnie po okresie co najmniej czterech tygodni stabilnej dawki neuroleptyku, 21 osób leczono risperidonem, a 11 osób - olanzapiną. U wszystkich badanych wykonano badanie 1H MRS, voxele (obszary zainteresowania) lokalizowano w lewym płacie czołowym, skroniowym i w okolicy wzgórza po stronie lewej. Badano proporcje NAA w stosunku do kreatyny (Cr) i nietłumionego sygnału wody.
Wyniki: W grupie leczonej risperidonem zaobserwowano istotny wzrost proporcji NAA/Cr we wzgórzu i normalizację tej proporcji w porównaniu do osób zdrowych. W grupie leczonej olanzapiną takiego zjawiska nie zaobserwowano.
Wnioski: Wzrost poziomu NAA we wzgórzu po leczeniu risperidonem może świadczyć o prawdopodobnym neuroprotekcyjnym działaniu tego leku w grupie pacjentów ze schizofrenią. Trudno jednak wyciągać jednoznaczne wnioski, z uwagi na niewielką liczebność grupy leczonej olanzapiną.
Summary
Introduction. The influence of antipsychotic medication on brain alterations in proton magnetic resonance spectroscopy (1H MRS) in schizophrenia can be the explanation of many discrepancies observed in the previous papers.
Aim. The aim of this study was the evaluation of antipsychotic medication effect on the metabolite levels in the brain of schizophrenic patients based on 1H MRS examination.
Methods. The group of 32 patients with a diagnosis of schizophrenia according to DSM-IV and 26 healthy controls were included into the study. The patients were examined twice – once after the period of at least 7 days without neuroleptics (baseline) and for the second time at least 4 weeks after stable doses of neuroleptics (follow-up). 21 patients were receiving risperidone and 11 – olanzapine. Proton resonance spectroscopy was performed on a 1.5 MR scanner. Each volume element (voxel) was localised in the left frontal lobe, in the left temporal lobe and in the left thalamus. Metabolite ratios: N-acetylaspartate (NAA) to creatine (Cr) and unsupressed water signal were analysed.
Results. We found the significant increase of the NAA/Cr level in the thalamus in the group of patients treated with risperidone, we didn’t observe similar changes in the olanzapine group.
Conclusions. Our results confirm that the neuroleptic drugs, especially atypicals, modify brain metabolism measured by 1H MRS. The pattern of the changes suggest a possible neuroprotective influence of the antipsychototic treatment in schizophrenic patients. The small group of the olanzapine treated patients doses not allow to make any conclusions regarding this type of medication.

 

Andrzej Kiejna
Perazyna w leczeniu zaburzeń psychotycznych – przegląd badań   427-434
Perazine in the treatment of psychotic disorders – research review   427-434
Streszczenie
Autor dokonał przeglądu kluczowych pozycji stosunkowo ubogiego piśmiennictwa dotyczącego badań klinicznych perazyny, klasycznego leku przeciwpsychotycznego, który w Polsce jest najczęściej przepisywanym lekiem w zaburzeniach psychotycznych, ale przede wszystkim w schizofrenii.
Opierając się w głównej mierze na metaanalizie przeprowadzonej przez Leuchta i Hartunga, ale także na badaniach innych autorów, obejmujących szerszy kontekst porównań pomiędzy „typowymi” i „atypowymi” lekami przeciwpsychotycznymi można wysnuć wniosek, że perazyna, jako przedstawiciel leków o zrównoważonym profilu działania psychotropowego (przeciwpsychotyczne, antyautystyczne i uspokajające) posiada pewne cechy atypowości i stąd znajduje tak szerokie zastosowanie w praktyce klinicznej. Nie bez znaczenia są tutaj także kilkudziesięciokrotnie niższe koszty leczenia, tym bardziej korzystne jeśli uwzględni się konieczność wykonywania wielu badań laboratoryjnych podczas leczenia lekami atypowymi.
Summary
The author reviewed the relatively poor literature on the topic and its key clinical trial reports on perazine, a classical antipsychotic most frequently prescribed in Poland for psychoses, especially for schizophrenia.
Based mainly on the Leucht and Hartung’s metaanalysis as well as on other authors’ trials with broader context of typical and atypical neuroleptics comparisons, it could be concluded that the perazine bearing balanced profile of psychotropic action (antipsychotic, anti-autistic and sedative) has also some atypical features which explain its broad applications in clinical practice. Not without a meaning are also a few dozen-fold lower costs of treatment, which are even more meaningful when costs of necessary laboratory tests required for monitoring atypical antipsychotics use are taken into consideration.

 

Dariusz Wasilewski, Marcin Wojnar, Joanna Chatizow
Depresja a ból: ogólnopolskie badanie epidemiologiczne   435-445
Depression and pain: polish epidemiologic study   435-445
Streszczenie
Wstęp: Depresja jest jednym z najpoważniejszych problemów zdrowotnych współczesnej medycyny. Jednym z najbardziej uciążliwych objawów depresji może być ból. Z drugiej strony pacjenci z przewlekłymi dolegliwościami bólowymi bardzo często cierpią dodatkowo na zaburzenia nastroju bądź lęk. Wciąż mało jest badań na temat współwystępowania obu dolegliwości i w związku z tym nie ma też jednoznacznych standardów postępowania w takich przypadkach.
Cel pracy: Celem pracy była ocena zależności między nasileniem objawów depresyjnych a bólowych.
Metoda: W badaniu wzięło udział 3726 kobiet i 2116 mężczyzn leczonych w Poradniach Zdrowia Psychicznego i Poradniach Neurologicznych. Średnia wieku badanych wyniosła 47 lat. Zastosowano ustrukturowany kwestionariusz obejmujący między innymi dane demograficzne, dane z wywiadu chorobowego, oraz skale oceny nasilenia depresji, lęku i dolegliwości bólowych.
Wyniki i omówienie wyników: Analiza wyników wykazała obecność istotnych statystycznie zależności między nasileniem bólu a występowaniem objawów depresji, lęku oraz myśli samobójczych. Badania wykazały również wysoką korelację między nasileniem objawów zaburzeń nastroju i zaburzeń lękowych a nasileniem bólu. U pacjentów zgłaszających się z powodu przewlekłych dolegliwości bólowych obserwowano większe nasilenie objawów depresyjnych i lękowych oraz myśli samobójczych, i odwrotnie, u pacjentów z nasilonymi objawami depresyjnymi i lękowi stwierdzono większe natężenie bólu.
Summary
Depression is one of the most severe health issues of the modern medicine. One of the most troublesome symptoms of depression is pain. On the other hand, patients suffering from chronic pain problems are also often subjects of mood or anxiety disorders. There are still very little studies in the field of co-occurrence of these two symptoms and therefore there are no universal standards to deal with such cases.
Aim. The aim of this study was to evaluate the relationship between symptoms of depression and pain.
Method. The study consisted of 3726 female and 2116 male participants, all patients of Mental Health and Neurological clinics. The mean age of the patients was 47 years. A structured questionnaire was used including data about demographics, Depression, Anxiety, and Pain Severity Scales.
Results. The data analysis revealed statistically significant relationship between severity of pain and depression, anxiety as well as suicidal thoughts. The study also revealed a high correlation between severity of mood disorders and the severity of pain.
Conclusions. The patients with a long history of pain disorders have also an increase of depression and anxiety symptoms, and suicidal thoughts. Patients with more severe depression and anxiety symptoms have also an increase of pain problems. There is significant relationship between depression and pain symptoms, as well as between pain and suicidal thoughts.

 

Komunikaty. Omówienia książek i czasopism   447

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Psychiatria Polska
is an Open Access journal:
Creative Commons: CC-BY
SHERPA RoMEO:
Blue





Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 1,010)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

We recommend:

Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP