Cel pracy:
Artykuł stanowi drugą część studium zmierzającego do opisu roli logopedy w ochronie zdrowia psychicznego dzieci. Dotyczy kompetencji logopedy w zespole specjalistycznym, diagnozy i terapii logopedycznej.

Metoda:
Badanie miało charakter eksploracyjny. Zastosowano metodę wtórnej analizy jakościowej danych archiwalnych, zebranych podczas własnej pracy logopedycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym.

Wyniki:
Do kompetencji logopedy należy diagnoza i terapia zaburzeń mowy, języka i komunikacji oraz zapobieganie tym zaburzeniom. Niezbędne są umiejętności w zakresie odpowiedniego reagowania na aktualny stan psychiczny dziecka. Najczęstsze u osób z zaburzeniami psychicznymi są zaburzenia języka, komunikacji, prozodii, także psychogenne zaburzenia głosu i połykania. Ocena i diagnoza logopedyczna mogą wnieść wkład we wczesne wykrywanie zaburzeń psychicznych, różnicowanie zaburzeń, rozpoznawanie stanów niejasnych. Terapia logopedyczna powinna być zindywiudalizowana, odpowiednio zorganizowana, zaprogramowana i wyważona, aby odpowiadała na rzeczywiste potrzeby dzieci. Ma ona także dodatkowy walor profilaktyczny: sprawne posługiwanie się językiem wpływa pozytywnie na zdrowie psychiczne.

Wnioski:
W ochronie zdrowia psychicznego dzieci logopeda odgrywa swoją rolę. Praca z dziećmi doświadczającymi problemów zdrowia psychicznego ma swoją specyfikę. Wyniki oceny i diagnozy logopedycznej mogą być wykorzystywane w procesie rozpoznawania zaburzeń psychicznych. Pozytywne skutki oddziaływań logopedycznych mogą znacząco podnieść jakość życia dziecka i jego rodziny oraz sprzyjać profilaktyce problemów zdrowia psychicznego.