Cel pracy:
Artykuł jest pierwszą częścią studium, którego celem jest charakterystyka opieki logopedycznej w ochronie zdrowia psychicznego dzieci. Dotyczy obszaru badań i praktyki.

Metoda:
Badanie miało charakter eksploracyjny. Zastosowano metodę wtórnej analizy jakościowej danych archiwalnych, zebranych podczas własnej pracy logopedycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym.

Wyniki:
U dzieci w wieku przedszkolnym zaburzenia mowy, języka i komunikacji powiązane z problemami zdrowia psychicznego występują i są zróżnicowane. Potrzeby terapii logopedycznej mogą wynikać z: zaburzeń psychicznych w różnych stadiach ich przebiegu; stanów prodromalnych, subklinicznych; cech i właściwości psychicznych; rodzinnego występowania zaburzeń psychicznych; warunków środowiskowych; migracji; innych problemów zdrowotnych; korzystania z farmakoterapii. Prowadzenie badań dotyczących zaburzeń mowy w psychiatrii jest potrzebne, ale zarazem trudne, zwłaszcza w przypadku dzieci. Należy uwzględniać interferencje czynników rozwojowych, patologicznych, środowiskowych; wzajemne nakładanie się objawów wynikających z różnych stanów; współwystępowanie zaburzeń i chorób oraz zachować dużą ostrożność w interpretacji wyników badań o mniejszym stopniu zaawansowania.

Wnioski:
Obszar badań i praktyki logopedycznej jest szeroki i zróżnicowany, zdefiniowany przez kryterium nozologiczne i funkcjonalne. Współpraca między psychiatrami, psychologami, psychoterapeutami i logopedami jest potrzebna, zarówno w perspektywie badawczej jak i praktycznej.