PL EN
ARTICLE
Resilience i odpowiedzi na doświadczenia urazowe – fascynujący i trudny obszar badań.
 
Więcej
Ukryj
1
Klinika Psychiatrii Dzieci i Młodzieży UJ CM
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Krzysztof Szwajca   

Klinika Psychiatrii Dzieci i Młodzieży UJ CM, Klinika Psychiatrii Dzieci i Młodzieży, ul. Kopernika 21a, 31-501 Kraków, Polska
Data nadesłania: 11-12-2013
Data ostatniej rewizji: 20-01-2014
Data akceptacji: 28-01-2014
Data publikacji: 28-06-2014
 
Psychiatr Pol 2014;48(3):563–572
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Koncepcja resilience, która próbuje wyjaśnić fenomen pozytywnej adaptacji (radzenia sobie) osób narażonych na przeciwności losu czy zdarzenia traumatyczne, staje się w Polsce znaczącym obszarem badań. Jest koncepcją złożoną i wielowymiarową, sytuuje się na pograniczu nauk – genetyki, neurofizjologii, antropologii kultury, socjologii, medycyny zdrowia, politologii, psychologii rozwojowej, psychiatrii. Zjawisko resilience ma charakter interakcyjny (łączy doświadczenie urazu z adaptacją do niego), jest trudno mierzalne, budzi poważne obawy metodologiczne. Bywają one tak duże, że niektórzy badacze uznają resilience za konstrukt o wątpliwej wartości naukowej. Pogląd ten wydaje się być nadmiernie krytyczny, sygnalizuje jednak ogrom trudności metodologicznych. Artykuł omawia niektóre z nich: problemy definicyjno-terminologiczne, trudności pomiaru związane z interakcyjnym charakterem resilience, konieczność poszukiwania złożonych interakcji czynników biologicznych, psychologicznych, społecznych i środowiskowych (zamiast nadmiernie upraszczającego skupienia się na indywidualnych czynnikach wspierających dobrą adaptację). Zagadnienia metodologiczne podzielone zostały na następujące obszary badawcze: charakter doświadczenia urazowego, odpowiedź na uraz, czynniki wpływające na relacjonowanie reakcji na traumę, problematyka rozwojowa.
eISSN:2391-5854
ISSN:0033-2674