Cel pracy:
Autorzy badania oceniali sprawność funkcjonalną, w tym lokomocję i cechy motoryczne, u osób powyżej 60. roku życia z rozpoznaniem dużej depresji (MDD) oraz analizowali wpływ regularnej aktywności fizycznej na nastrój i funkcje poznawcze.

Metoda:
W badaniu przekrojowym uczestniczyło 71 pacjentów (średnia wieku: 71 ± 8 lat) z łagodnym lub umiarkowanym epizodem depresji, ocenionym za pomocą Geriatric Depression Scale (GDS). Wykluczono osoby z wynikiem <24 punktów w Mini-Mental State Examination (MMSE). Autorzy oceniali sprawność fizyczną za pomocą testów: „wstań i idź” (TUG), stania jednonóż (SLS) z otwartymi lub zamkniętymi oczami (SLS OP/CL) oraz wstawania i siadania na krześle w ciągu 30 sekund (30sCST). Wyniki porównano z normami populacyjnymi, a związki między ciężkością objawów depresji a sprawnością oceniono współczynnikiem korelacji rang Spearmana.

Wyniki:
Stwierdzono istotne zmniejszenie sprawności fizycznej w grupie badanej. Wyniki testów wskazują na istotną ujemną korelację między ciężkością objawów depresji a sprawnością funkcjonalną, szczególnie dla SLS OP (r = –0,33; p = 0,042) i 30sCST (r = –0,26; p = 0,031). Kobiety uzyskiwały gorsze wyniki niż mężczyźni, a wyższy wskaźnik masy ciała (BMI) korelował z ograniczoną sprawnością.

Wnioski:
Wyniki wskazują na istotny wpływ depresji na pogorszenie sprawności funkcjonalnej u osób starszych, podkreślając znaczenie włączania interwencji fizycznych do leczenia tej grupy.