Wprowadzenie: Olanzapina (OLZ) jest szeroko stosowanym lekiem przeciwpsychotycznym II generacji w schizofrenii i chorobie afektywnej dwubiegunowej typu I (ChAD-I). U młodzieży jej użycie ogranicza profil metaboliczny. Cel: Przedstawienie mechanizmów działania OLZ oraz ocena jej skuteczności i bezpieczeństwa u nastolatków z rozpoznaniami ze spektrum schizofrenii, z odniesieniem do wytycznych. Metody: Przegląd narracyjny randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), badań otwartych, metaanaliz oraz zaleceń APA, NICE i wytycznych kanadyjskich. Wyniki: OLZ wykazuje wielokierunkowy antagonizm receptorowy (D₂, 5-HT₂A/2C, H₁, M₁–M₅, α₁), zapewniając istotną redukcję objawów pozytywnych; w RCT u młodzieży obserwowano poprawę w skalach PANSS, BPRS-C i YMRS. Farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, przy ~27–34% wyższej ekspozycji u nastolatków. Działania niepożądane są częstsze i silniejsze niż u dorosłych (przyrost masy ciała, dyslipidemia, zaburzenia glikemii, hiperprolaktynemia). Wytyczne uznają OLZ za opcję w schizofrenii i lek pierwszego rzutu w ostrej manii; kombinacja olanzapina–fluoksetyna rekomendowana jest w depresji dwubiegunowej przez większość, lecz nie przez NICE. Preparat depot (LAI) nie jest dopuszczony <18 r.ż. Wnioski: OLZ jest skuteczna w psychozie i manii u młodzieży, lecz obciążona wysokim ryzykiem metabolicznym. Przy braku przewagi skuteczności nad innymi SGA powinna być rozważana jako lek drugiego rzutu, preferencyjnie w monoterapii, z ostrożną titracją i ścisłym monitorowaniem metabolicznym; dowody na wpływ na objawy negatywne i funkcje poznawcze są ograniczone.