Cel pracy:
Zaburzenia ze spektrum schizofrenii (SSD) u dzieci i młodzieży są rzadkie, lecz klinicznie ciężkie. W Polsce dane dotyczące praktyk diagnostycznych oraz uwarunkowań systemowych są ograniczone. Celem niniejszego badania była analiza ogólnokrajowych trendów w diagnozach SSD, hospitalizacjach oraz wskaźnikach finansowych w latach 2014–2019, ze szczególnym uwzględnieniem zależności wiekowych i specyficznych dla poszczególnych rozpoznań.

Metoda:
Przeprowadzono retrospektywną analizę ogólnopolskich danych dotyczących hospitalizacji w latach 2014–2019, obejmującą 9 034 pacjentów w wieku 0–17 lat, u których rozpoznano SSD (kody ICD-10: F20, F21, F25).

Wyniki:
W latach 2014–2019 diagnozy SSD (ICD-10: F20, F21, F25) postawiono łącznie 9 034 hospitalizowanym pacjentom w wieku 0–17 lat. Kod F20 pozostawał dominujący, natomiast F21 i F25 były używane rzadko. Zaobserwowano wyraźne przesunięcie w kierunku młodszych pacjentów, szczególnie w grupie 13–14-latków. Liczba hospitalizacji pozostała stabilna, świadczenia zmniejszyły się, a całkowite refundacje wzrosły mimo spadku liczby realizowanych usług. Trendy te należy interpretować w świetle danych międzynarodowych. Badania walidacyjne ze Skandynawii (Szwecja, Finlandia, Dania, Norwegia) konsekwentnie wykazują, że 75–86% szpitalnych rozpoznań schizofrenii kodowanych w ICD spełnia kryteria DSM, natomiast częste są błędy kodowania, nadużywanie kodu F20 oraz regionalne różnice w precyzji diagnostycznej. Dominacja F20 w polskich danych pediatrycznych może w podobny sposób odzwierciedlać systemowe praktyki kodowania, a nie rzeczywistą epidemiologię.

Wnioski:
Wyniki wskazują na istotną niepewność diagnostyczną, możliwe nadużywanie kodu F20 oraz niedostateczne stosowanie rozpoznań spektrum (F21, F25). Wzorce te odzwierciedlają ograniczenia ICD-10 w praktyce pediatrycznej, co jest również opisywane w literaturze skandynawskiej. Wdrożenie rozwojowo ukierunkowanych zasad klasyfikacji (np. DSM-5) mogłoby poprawić trafność diagnostyki oraz planowanie leczenia.