Zaburzenia neuropsychiatryczne o podłożu autoimmunologicznym u dzieci związane z zakażeniami paciorkowcem (PANDAS) charakteryzują się nagłym początkiem tików i/lub objawów obsesyjno-kompulsyjnych w ścisłym związku czasowym z infekcją paciorkowcem β-hemolizującym grupy A (GAS). Doniesienia po okresie pandemii wskazują na ponowny wzrost częstości inwazyjnych zakażeń GAS (iGAS) u dzieci, co stanowi istotne tło epidemiologiczne dla częstszych manifestacji neuropsychiatrycznych. Niniejszy przegląd narracyjny (2020–2025; PubMed/MEDLINE, ScienceDirect, Wiley Online Library, MDPI oraz metoda „snowballing”) podsumowuje aktualne dane dotyczące związku PANDAS/PANS z GAS, obrazu klinicznego, różnicowania z pląsawicą Sydenhama (SC), immunopatogenezy oraz metod leczenia. Oprócz klasycznych objawów OCD i tików ruchowych fenotyp obejmuje także zaburzenia mowy, tiki oczne oraz zaburzenia odżywiania z poważnym ryzykiem funkcjonalnym i żywieniowym. Badania immunologiczne wskazują na rolę mimikry molekularnej, neurozapalenia zależnego od szlaku Th17/IL-17, dysfunkcji bariery krew–mózg oraz obecności przeciwciał przeciwneuronalnych i przeciw receptorowi folianowemu-α. Dotychczas nie zidentyfikowano jednak pojedynczego, zwalidowanego biomarkera, a miana ASO/anty-DNase B potwierdzają jedynie ekspozycję na GAS. Postępowanie wymaga podejścia zindywidualizowanego i wielokierunkowego: eradykacji antybiotykowej (z profilaktyką u wybranych pacjentów z częstymi nawrotami), immunomodulacji (steroidy, IVIG, plazmafereza terapeutyczna) w ciężkich lub opornych przypadkach oraz CBT/SSRI w leczeniu objawów psychiatrycznych. Aktualne dane potwierdzają koncepcję poinfekcyjnych mechanizmów immunologicznych, jednocześnie podkreślając heterogeniczność definicji przypadków oraz niedostatek badań randominizowanych. Priorytetem pozostaje prospektywna walidacja biomarkerów i skuteczności terapii.