Stygmatyzacja i dyskryminacja osób ze względu na ich określone cechy to szeroko rozpowszechniony problem, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Szczególnym jego rodzajem jest stygmatyzacja osób z zaburzeniami i chorobami psychicznymi. Chociaż zjawisko to swe korzenie ma już w starożytności i średniowieczu, a naukowo zostało opisane kilkadziesiąt lat temu to jest wciąż problemem aktualnym i nierozwiązanym. Stygmatyzacja może zachodzić na różnych poziomach i występować jako autostygmatyzacja, stygmatyzacja związana ze społecznościami i stygmatyzacja instytucjonalna. Przybiera różne postacie i wywiera zróżnicowane, negatywne skutki. Przeciwdziałanie tej sytuacji i likwidacja już powstałych jej efektów jest żywotną potrzebą społeczeństwa i aktywnością niezbędną dla zapewnienia lepszego funkcjonowania oraz leczenia osób chorych psychicznie. Wyzwania w tym zakresie stoją zarówno przed instytucjami państwowymi odpowiedzialnymi za system ochrony zdrowia, ale też podmiotami prywatnymi takimi jak organizacje pozarządowe, koncerny medialne czy firmy zatrudniające ludzi. Również indywidualne zaangażowanie wszystkich, pojedynczych osób jest istotne dla zapobiegania piętnowania osób dotkniętych chorobami psychicznymi i właściwej reakcji na tego typu działanie.