PL EN
ARTICLE
Model diadycznego radzenia sobie ze stresem pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową
 
Więcej
Ukryj
1
Uniwersytet Jagielloński, Instytut Psychologii
2
Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum, Katedra Psychiatrii, Zakład Zaburzeń Afektywnych
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Marcin Siwek   

Zakład Zaburzeń Afektywnych, Katedra Psychiatrii UJ CM
Data nadesłania: 18-11-2019
Data ostatniej rewizji: 09-03-2020
Data akceptacji: 09-03-2020
Data publikacji online: 31-10-2021
Data publikacji: 31-10-2021
 
Psychiatr Pol 2021;55(5):1009–1024
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Celem opracowania jest przyjrzenie się problemowi radzenia sobie ze stresem pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, z perspektywy relacyjnej. Po pierwsze w kontekście diadycznego radzenia sobie ze stresem, po drugie w kontekście indywidualnych strategii radzenia sobie, wynikających ze stylu przywiązania. Sposób, w jaki pacjenci z ChAD wchodzą w relację, jest ważny na wielu poziomach, w tym w kontekście efektywności leczenia i zapobiegania nawrotom. Diadyczne radzenie sobie może pełnić funkcję ochronną zarówno przed stresem zewnętrznym, jak i relacyjnym, może stać się buforem zabezpieczającym przed nawrotami lub czynnikiem terapeutyzującym, wpływającym na obniżenie nasilenia symptomów i częstości ich występowania. Przywiązanie pozabezpieczne jest uważane za jeden z czynników ryzyka dla rozwoju chorób afektywnych. Pacjenci z ChAD, o pozabezpiecznym stylu przywiązania, częściej narażeni są na nawrót symptomów choroby, w obliczu doświadczeń utraty wsparcia relacyjnego. Rozszerzenie konceptu radzenia sobie ze stresem pacjentów z ChAD o aspekt przywiązania, stwarza nową perspektywę dla rozumienia ich behawioralno-emocjonalno-kognitywnych reakcji na stres. Ponad to ujęcie problemu z poziomu diadycznego uzupełnia obraz o wpływ bliskiej relacji na procesy motywacyjne obydwojga partnerów w radzeniu sobie z chorobą, budowaniu relacji, obopólną satysfakcję i ogólny dobrostan.
eISSN:2391-5854
ISSN:0033-2674