Cel pracy:
Celem badań było poszukiwanie zależności między bezsennością, nasileniem stresu i wypaleniem zawodowym oraz czynników wpływających na ich nasilenie wśród pracowników ochrony zdrowia.

Metoda:
Badania prowadzono wśród 216 pracowników ochrony zdrowia. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Do badań wykorzystano skalę PSS-10 służącą do pomiaru subiektywnie odczuwanego stresu, ateńską skalę bezsenności (AIS), kwestionariusz wypalenia zawodowego MBI oraz autorski kwestionariusz ankiety.

Wyniki:
Analiza wpływu stresu wg PSS-10 i bezsenności na wypalenie zawodowe wg MBI wykazała, że nasilenie stresu wg PSS-10 koreluje istotnie (p˂0,05) i dodatnio (r˃0) ze wszystkimi skalami wypalenia zawodowego wg MBI, a więc im silniejszy stres tym większe wypalenie emocjonalne, silniejsza depersonalizacja, ale też większa satysfakcja zawodowa. Bezsenność wg AIS koreluje istotnie (p˂0,05) i dodatnio (r˃0) ze wszystkimi skalami wypalenia zawodowego wg MBI, a więc im bardziej nasilona bezsenność, tym większe wypalenie emocjonalne, silniejsza depersonalizacja, ale też większa satysfakcja zawodowa.

Wnioski:
1. Wśród zmiennych socjodemograficznych wiek i staż pracy determinowały występowanie bezsenności. 2.Forma zatrudnienia może stanowić ważny czynnik determinujący poziom stresu, bezsenność i wypalenie zawodowe. Pracownicy zatrudnieni na umowy zapewniające stabilne zatrudnienie charakteryzowali się niższym poziomem stresu i wypalenia zawodowego częściej doświadczali bezsenności i charakteryzowali się wyższym poziomem satysfakcji z pracy. 3. Stres i bezsenność wśród badanych determinują wszystkie aspekty wypalenia zawodowego. Wraz ze wzrostem stresu i występowania bezsenności wzrasta depersonalizacja, emocjonalne wyczerpanie, ale także satysfakcja z pracy.